1994 წელს, როდესაც პერუს ავტორიტარულმა ლიდერმა ალბერტო ფუჯიმორიმ საკუთარ ქალიშვილს, 19 წლის კეიკოს, პირველი ლედის როლი შესთავაზა, ცოტას თუ წარმოედგინა, რომ ეს გადაწყვეტილება ქვეყნის პოლიტიკურ ლანდშაფტს სამი ათწლეულის განმავლობაში განსაზღვრავდა.

კეიკო ფუჯიმორიმ, რომელიც პრეზიდენტის სასახლეს ვარდისფერ ფერებში ღებავდა, დროთა განმავლობაში ოპოზიციის ყველაზე გავლენიან ლიდერად ჩამოყალიბება შეძლო. თუმცა, პრეზიდენტობის გზა მისთვის მუდმივ გამოწვევად რჩება. მან უკვე სამჯერ წააგო არჩევნების მეორე ტურში ნაკლებად ცნობილ კანდიდატებთან.

წელს სიტუაცია განსხვავებულია. აპრილის პირველ ტურში კეიკოს შედეგები მოლოდინზე უკეთესი იყო და გამოკითხვებში ის მემარცხენე კანდიდატ რობერტო სანჩესს უსწრებდა. თუმცა, წინასაარჩევნო კამპანიის ბოლო კვირაში ლიდერობა კვლავ გაურკვეველი გახდა.

კეიკოს კრიტიკოსები მას ხშირად აკრიტიკებენ მამის, ალბერტო ფუჯიმორის, მემკვიდრეობის გამო. მაშინ როცა ზოგიერთი პერუელი მამამისს ეკონომიკური კრიზისის დაძლევისთვის მადლობას უხდის, სხვები მის მმართველობას ადამიანის უფლებების დარღვევებსა და ავტორიტარიზმთან აიგივებენ.

თავად კეიკო, რომელიც ახლა 50 წლისაა, ცდილობს საკუთარი პოლიტიკური იმიჯი შექმნას, თუმცა მისი კამპანია ისევ მამის მიერ დამკვიდრებულ „სტაბილურობის“ ნარატივზეა აგებული. „წესრიგი ან ქაოსი – ეს არის არჩევანი, რომლის წინაშეც ქვეყანა დგას“, – აცხადებს ის.

კრიტიკოსები კი, მათ შორის რობერტო სანჩესი, მას „ქალბატონ ქაოსს“ უწოდებენ და ადანაშაულებენ დემოკრატიული ინსტიტუტების შესუსტებასა და პირადი ანგარიშსწორების პოლიტიკაში. სანჩესის პოზიციებიც კი საკამათოა, განსაკუთრებით მის მიერ ყოფილი პრეზიდენტის, პედრო კასტილიოს, მხარდაჭერის გამო.

პოლიტიკური ანალიტიკოსები მიიჩნევენ, რომ კეიკო ფუჯიმორისთვის ეს არჩევნები შესაძლოა საუკეთესო შანსია. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრისთვის ის პოლარიზებული ფიგურაა, მისი პარტია „Fuerza Popular“ რჩება ყველაზე ორგანიზებულ ძალად პერუში.

„თუ ის გაიმარჯვებს, პერუს პრეზიდენტი 2031 წლამდე ეყოლება. ქვეყანაში, სადაც ლიდერებს ხშირად იმპიჩმენტით ათავისუფლებენ, ეს იშვიათი სტაბილურობა იქნება“, – ამბობს პოლიტოლოგი მაურისიო ზავალეტა.

დამოუკიდებლად არჩევნების შედეგისა, კეიკო ფუჯიმორის ფენომენი რჩება გაკვეთილად იმისა, თუ როგორ შეუძლია პოპულისტურ მოძრაობებს გავლენა მოახდინოს ქვეყნის ბედზე ათწლეულების განმავლობაში.