15 წლის რაფა ალ-ყუდრას ერთადერთი იმედი ჰქონდა — ღაზას სექტორიდან დროულად გასულიყო, რათა მხედველობა გადაერჩინა. შაბათს, სანამ ისრაელისგან ნებართვას მიიღებდა, მისთვის სამყარო სამუდამოდ დაბნელდა. ხან იუნისის სანაპირო ზოლში, ნეილონის გადახურულ თავშესაფარში მჯდომი მოზარდი ცრემლებს ვერ იკავებს.

მისი მამა, 57 წლის რაფატი ამბობს, რომ ომამდე რაფას მდგომარეობა კონტროლდებოდა, თუმცა დისლოკაციამ, არასათანადო კვებამ და სამედიცინო სერვისების კოლაფსმა ყველაფერი გააუარესა. თვალშიდა წნევამ კრიტიკულ ზღვარს მიაღწია, თუმცა შესაბამისი მედიკამენტები და ლინზები ღაზაში აღარ მოიპოვება.

ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის (WHO) ინფორმაციით, 18 500-ზე მეტ პაციენტს ესაჭიროება ღაზას გარეთ მკურნალობა. ომის დაწყების შემდეგ, ჯანდაცვის სისტემა თითქმის სრულად განადგურდა. 2024 წლის მაისში, რაფიაჰის გადასასვლელის ჩაკეტვის შემდეგ, სიტუაცია კიდევ უფრო დამძიმდა.

„ეს დანაშაულია“

რაფას მსგავსად, 5 წლის ფატიმა საიდი საწოლს არის მიჯაჭვული. დედამისი, ვაფა, იძულებულია მწერებისგან სავსე კარავში შვილის მოვლა მუყაოს ნაჭრით ნიავებით სცადოს. ფატიმას ნევროლოგიური პრობლემები აქვს, თუმცა სათანადო რეაბილიტაციისა და კვების გარეშე მისი მდგომარეობა სტაბილურად უარესდება.

„ფატიმას შემთხვევა უიმედო არ არის, ექიმები ამბობენ, რომ სათანადო გარემოში მისი გამოჯანმრთელება შესაძლებელია. ჩვენ არ ვითხოვთ შეუძლებელს, ჩვენ მხოლოდ სიცოცხლის უფლებას ვითხოვთ“, — ამბობს დედა.

გადარჩენის სასოწარკვეთილი მცდელობა

ალ-მავასის ტერიტორიაზე იმყოფება 40 წლის ისმაილ ალ-აკადიც. დეგენერაციული ნევროლოგიური დაავადების გამო, მას მეტყველებისა და მოძრაობის უნარი დაკარგული აქვს. ადრე ის კრამიტის ქარხანაში მუშაობდა, ახლა კი მისი ერთადერთი სურვილი მკურნალობაა.

„მინდა ვიცოცხლო, არ მინდა მოვკვდე, მიმკურნალეთ“, — ძლივს წარმოთქვამს ისმაილი. მისი ოჯახი იხსენებს, რომ ომამდე არსებობდა მედიკამენტები, რომლებიც დაავადების პროგრესირებას ანელებდა, თუმცა საზღვრების ჩაკეტვამ ამ გზაც გადაუკეტა.

ღაზას ჯანდაცვის სამინისტროს მონაცემებით, ყოველდღიურად 6-დან 10-მდე პაციენტი იღუპება ევაკუაციის მოლოდინში. 2024 წლის მაისიდან მოყოლებული, ჯამში დაახლოებით 1 200 ადამიანი გარდაიცვალა, რომელთაც საზღვარგარეთ მკურნალობა სჭირდებოდათ.