ზაფხულის შვებულება საბერძნეთის ვილაში მეგობრებთან ერთად — ეს იდეა შესაძლოა იდეალურად ჟღერდეს, თუმცა BBC-ის ახალი სერიალი Two Weeks in August გვიმტკიცებს, რომ ეს სინამდვილეში „ჯოჯოხეთის უმაღლესი წრეა“. კეტრინ შეფერდის მიერ დაწერილი შავი კომედია მაყურებელს აჩვენებს, რა ხდება მაშინ, როდესაც ურთიერთობები, დაგროვილი წყენა და ეგოიზმი ერთ სივრცეში იყრის თავს.

სიუჟეტის ცენტრში: ზოის სამყარო

სერიალის მთავარი გმირი ზოი (ჯესიკა რეინი) სკოლის მასწავლებელია, რომელიც ცდილობს, ოჯახური და მეგობრული ვალდებულებების მძიმე ტვირთი ღირსეულად ზიდოს. ის არის ადამიანი, რომელიც მუდმივად სხვების ინტერესებს საკუთარზე წინ აყენებს, რასაც გარშემომყოფები ხშირად „კომფორტულობად“ ნათლავენ.

შვებულება, რომელიც განტვირთვად იყო ჩაფიქრებული, ზოისთვის საკუთარი თავის ხელახლა აღმოჩენისა და, შესაძლოა, ფსიქოლოგიური ზღვარის გადალახვის პროცესად იქცევა. რეინის შესრულება იმდენად დამაჯერებელია, რომ მაყურებელი თითოეულ ემოციურ რყევას მასთან ერთად განიცდის.

პერსონაჟთა გალერეა

ვილაში შეკრებილი „მეგობრების“ ჯგუფი მრავალფეროვანია და თითოეული მათგანი სოციალური კომენტარის ნაწილია. მათ შორისაა:

  • დენი (დამიენ მოლონი): ზოის დეპრესიული მეუღლე, რომლის დაძაბული მდგომარეობა ფინალურ სცენაში სრული სიმძაფრით ვლინდება.
  • ნატი (ლეილა ფარზადი): გლამურული ქალი, რომელიც ვერ ეგუება სიტუაციის კონტროლიდან გამოსვლას.
  • ჯესი (ანტონია თომასი): ნატის უმცროსი მეუღლე, რომელიც ოსტატურად იყენებს ზოის საკუთარი კომფორტისთვის.

სერიალის ერთ-ერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი დიალოგი მეგობრების ფარისევლურ დამოკიდებულებას ეხება. როდესაც ჯეიკობი (ჰიუ სკინერი) ამაყად აცხადებს, რომ საქველმოქმედო ორგანიზაციაში მუშაობს და „სიმდიდრის უთანასწორობის პრობლემებზე ამაღლებს ცნობიერებას“, ეს სცენა იდეალურად ასახავს პერსონაჟთა უუნარობას, რეალურად გაიაზრონ საკუთარი პრივილეგიები.

რატომ უნდა ნახოთ ეს სერიალი?

Two Weeks in August არ არის მხოლოდ დრამა შვებულების შესახებ. ეს არის ნაწარმოები, რომელიც იყენებს კლასიკურ დრამატულ ხერხებს — ღალატს, ნარკოტიკებს, მოულოდნელ სტუმრებსა და სკორპიონებსაც კი — რათა გვიჩვენოს ადამიანური ბუნების ბნელი მხარეები. რეჟისორების, ტომ ჯორჯისა და მეთიუ მურის მუშაობამ პროექტი აქცია ერთგვარ „ანტიდოტად“ უხარისხო სატელევიზიო პროდუქციის წინააღმდეგ.

სერიალი მაყურებელს აძლევს შანსს, დაფიქრდეს საკუთარ საზღვრებზე და იმაზე, თუ რამდენად ხშირად ვთმობთ საკუთარ სიმშვიდეს სხვების მოთხოვნების დასაკმაყოფილებლად. ეს არის ისტორია, რომელიც თავიდან ბოლომდე ინარჩუნებს დაძაბულობას და ბოლოს მაყურებელს შეგრძნებას უტოვებს, რომ სხვაგვარად მოვლენები ვერც განვითარდებოდა.