მანჩესტერის „Royal Exchange“-ის 50-წლიანი იუბილე წელს „შინ დაბრუნების“ თემით აღინიშნება. თუმცა, რეჟისორ ჯეიმს მაკდონალდისა და დრამატურგ რორი მალარკის ახალი დადგმა, „Even These Things“, ამ კონცეფციას რთული და მრავალშრიანი კითხვებით უტევს: ვინ არის ნამდვილი მანჩესტერელი? ვინ ეკუთვნის ამ ქალაქს და როგორ იწერება მისი ისტორია?

პიესა სტრუქტურულად სამი, ერთი შეხედვით დამოუკიდებელი სცენისგან შედგება. სპექტაკლი იწყება 1846 წლის მანჩესტერით, სადაც ირლანდიელი ემიგრანტი ენი დონოვანი, რომელსაც ელეინ კესიდი განასახიერებს, ქალაქის ქუჩებში ფრიდრიხ ენგელსის გვერდით ჩაივლის. ეს არის პერიოდი, როცა მანჩესტერი სიღარიბისა და კანონდარღვევების ეპიცენტრად ითვლებოდა, ხოლო ირლანდიელი ჩამოსახლებულები ქალაქის იდენტობის განუყოფელ ნაწილად იქცნენ.

მეორე ნაწილი მაყურებელს 1996 წლის ივნისის ერთ ჩვეულებრივ შაბათს აბრუნებს. აქ სცენაზე ვხედავთ ქალაქის ცენტრის ყოველდღიურ ქაოსს: მოზარდ გოთებს, სუპერმარკეტის კლიენტებსა და „Oasis“-ის ფანებს. ეს სცენა პიტერ ჰანდკეს დაკვირვებით დრამატურგიას მოგვაგონებს, სადაც დეტალები თანდათან ერთიანდება – მანამ, სანამ Arndale Centre-თან მომხდარი IRA-ს ტერორისტული აქტი ყველაფერს არ შეცვლის.

სწორედ ეს აფეთქება იქცევა ქალაქის შემდგომი აღორძინებისა და ტრანსფორმაციის მთავარ წერტილად. სპექტაკლის ფინალში, 2017 წლის არიანა გრანდეს კონცერტის შემდგომი ტერაქტის ფონზე, გმირები კვლავ ხვდებიან ერთმანეთს. ეს არის დიალოგი ორ უცხო ადამიანს შორის, რომელიც ტკივილის მიუხედავად, მომავლის შესაძლებლობაზე მიგვანიშნებს.

ჯეიმს მაკდონალდის რეჟისურა ახერხებს, რომ ეს რთული და ელიფსური კავშირები მაყურებლისთვის გასაგები გახადოს. „Even These Things“ არ ცდილობს ქალაქის ისტორიის სრულყოფილ რეკონსტრუქციას, არამედ გვთავაზობს მის „ემოციურ რუკას“. სპექტაკლი 15 ივნისამდე დარჩება რეპერტუარში.