ვალენტინა მორელის ახალი ნამუშევარი „Forever Your Maternal Animal“ კინომოყვარულთა და კრიტიკოსთა განხილვის საგანი გახდა. ფილმი, რომელიც ერთი შეხედვით ჩვეულებრივ ყოფით ისტორიას ჰგავს, სიღრმისეულ ფსიქოლოგიურ დრამაში გადაიზრდება.

სიუჟეტის დინამიკა

ფილმის ცენტრში ოც წელს გადაცილებული ორი დის ურთიერთობაა. სიუჟეტი მოულოდნელი აღსარებებითაა სავსე, რაც მაყურებელს კომფორტის ზონიდან გამოსვლისკენ უბიძგებს. ერთ-ერთ საკვანძო სცენაში, როდესაც დები სავაჭრო ცენტრის რესტორანში სხედან, უმცროსი და მოულოდნელად ჰყვება თავის მისტიკურ გამოცდილებაზე — სექსუალურ კავშირზე სულებთან, რომლებიც მას ღამით სტუმრობენ.

ეს დეტალი ფილმის ტონს მკვეთრად ცვლის. რეჟისორი არ ცდილობს მოვლენების რაციონალური ახსნას. ნაცვლად ამისა, ის მაყურებელს სთავაზობს დაკვირვებას პერსონაჟების შინაგან სამყაროზე, სადაც რეალობა და ფანტაზია ერთმანეთში ირევა.

არტჰაუსის სტილი

მორელი ფილმს აგებს როგორც „hangout“ ტიპის კინოს, თუმცა მასში არტჰაუსისთვის დამახასიათებელი ესთეტიკა დომინირებს. აქცენტი გაკეთებულია დიალოგებზე, ატმოსფეროს შექმნასა და პერსონაჟების ემოციურ მდგომარეობაზე. კრიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ ფილმი არ მიჰყვება კლასიკურ ნარატიულ სტრუქტურას, რაც მას უფრო მეტად ექსპერიმენტულ ნამუშევრად აქცევს.

ფილმი „Forever Your Maternal Animal“ არის მცდელობა, გამოიკვლიოს ადამიანური კავშირების სირთულე და ის საზღვრები, რომლებსაც ჩვენ საკუთარ თავში ვაწესებთ.

მორელის რეჟისურა გამოირჩევა თავშეკავებულობით. ის არ ჩქარობს მაყურებლისთვის პასუხების მიცემას, არამედ აძლევს მათ სივრცეს, დამოუკიდებლად დაასკვნან პერსონაჟების ქცევის მოტივები. ეს მიდგომა განსაკუთრებით ახლოსაა თანამედროვე ევროპული კინოს ტენდენციებთან.