პროგრამირების შესწავლისას, 2000-იანი წლების შუა პერიოდში, თითოეულ კოდს ხელით ვწერდი. შეცდომების პოვნა და დოკუმენტაციაში საათობით ქექვა დამღლელი იყო, თუმცა სწორედ ეს პროცესი მძენდა ცოდნას. დღეს, როდესაც OpenAI-ს ან Anthropic-ის ინსტრუმენტებით აპლიკაციების შექმნა წამებშია შესაძლებელი, ეს ხელობა „დეესკალირებულია“. თუმცა, ვკარგავთ თუ არა რაღაც უფრო მნიშვნელოვანს?

აზროვნება, როგორც პროცესი

წერა და კოდირება ჩემთვის მხოლოდ შედეგი არ არის. ეს არის აზროვნების ფორმა. როდესაც ტექსტს ვწერ, ხშირად საწყისი იდეა პროცესის ბოლოს სრულიად იცვლება. ეს არის საკუთარი ღირებულებების აღმოჩენისა და მათი დაცვის მცდელობა. როდესაც ამ პროცესს მანქანას ვანდობთ, ჩვენ ვწყვეტთ ფიქრს.

დღეს ბევრი ტექნოლოგიური კომპანია AI-ს იყენებს როგორც საბაბს მასობრივი შემცირებებისთვის. „Vibe-coding“-ის ეპოქაში, სადაც ბრძანებებს ბუნებრივი ენით ვაძლევთ, პროგრამირების სიღრმისეული გააზრება ფონს გადადის. შედეგად, ვიღებთ „AI-ს მიერ დაწერილ“ უამრავ უხარისხო კონტენტს, რომელიც იდენტობის კრიზისს ქმნის.

კოგნიტური სუვერენიტეტი საფრთხეშია

მთავარი საშიშროება ის არის, რომ ახალი თაობა ტექნოლოგიას „შავ ყუთად“ აღიქვამს. მათთვის AI არის რაღაც, რაც უბრალოდ „ხდება“ და რომლის მექანიზმებიც გაუგებარია. ეს ქმნის დამოკიდებულებას კორპორაციებზე, რომლებიც ინტელექტს, როგორც სერვისს, ისე ყიდიან.

კვლევები ადასტურებს, რომ ჩატბოტების გამოყენება უარყოფითად მოქმედებს კოგნიტურ უნარებზე. როდესაც ყველა გადაწყვეტილებას ალგორითმს ვანდობთ, ჩვენი ტვინი კარგავს აქტიურობას. ეს აღარ არის მხოლოდ ტექნოლოგიური საკითხი, ეს პოლიტიკური პრობლემაა.

„არაეფექტურობა და მოუხერხებლობა შეიძლება იყოს ფასი, რომელსაც ჩემი ადამიანურობის შესანარჩუნებლად ვიხდი.“

მე ვირჩევ ვიყო ნაკლებად ეფექტური პროგრამისტი და მწერალი, ვიდრე დავემორჩილო კორპორაციულ სტანდარტებს. ამ გზით მე ვინარჩუნებ ჩემს ინტეგრირებულობას სამყაროსთან. მაშინ, როცა მსოფლიო AI-ს ბუმითაა მოცული, ჩემი უარი ამ ტენდენციაზე შეიძლება აბსურდულად ჩანდეს, მაგრამ მე ვიცი, რისთვის ვიბრძვი.