სტაშის ინსტიტუტის ფონდის გამგეობის წევრმა, მარცინ როსოლოვსკიმ, საქართველოსა და პოლონეთის სტრატეგიულ ურთიერთობებზე ვრცელი ანალიტიკური სტატია გამოაქვეყნა. ავტორი ხაზს უსვამს, რომ ვარშავამ თბილისს არა როგორც დაქვემდებარებულ სახელმწიფოს, არამედ როგორც თანასწორ სტრატეგიულ პარტნიორს ისე უნდა შეხედოს.

როსოლოვსკის განცხადებით, საქართველოს იზოლაცია ქვეყანას ევროპულ პერსპექტივას არ გაუძლიერებს. პირიქით, ეს მიდგომა თბილისს უფრო დაასუსტებს და რეგიონში მოქმედი გავლენიანი გლობალური აქტორების გავლენის სფეროში უბიძგებს.

დამოუკიდებელი პოლიტიკის აუცილებლობა

ანალიტიკოსი მკაცრად აკრიტიკებს პოლონეთის საგარეო პოლიტიკაში არსებულ ტენდენციას, რომელიც ხშირად ბერლინისა და ბრიუსელის პოზიციების გამეორებას გულისხმობს. როსოლოვსკის თქმით, პოლონეთს საკუთარი კავკასიური ხედვა სჭირდება.

„პოლონეთმა არ უნდა გაიმეოროს გერმანული რეფლექსები ან ბრიუსელის განცხადებები. მას სჭირდება საკუთარი კავკასიური პოლიტიკა – რეალისტური, მოთმინებაზე დაფუძნებული და ეროვნულ ინტერესებზე ორიენტირებული“, - წერს ავტორი.

მისივე თქმით, ეს პოლიტიკა უნდა ეფუძნებოდეს ისტორიულ მეხსიერებას, იმპერიული წნეხის გააზრებასა და სუვერენიტეტის პატივისცემას. დემოკრატიულ სტანდარტებზე საუბარი და რეფორმების წახალისება მისაღებია, თუმცა ჭეშმარიტი პარტნიორობა დიალოგს მოითხოვს და არა დემონსტრაციულ დისტანცირებას.

გეოპოლიტიკური რისკები

სტატიაში ხაზგასმულია, რომ თბილისისგან ზურგის შექცევა კონტრპროდუქტიულ შედეგებს გამოიღებს როგორც საქართველოსთვის, ისე დასავლეთისთვის. იზოლირებული საქართველო არ გახდება უფრო ევროპული ან ატლანტისტური; პირიქით, ის უფრო მოწყვლადი გახდება გარე მანიპულაციების მიმართ.

როსოლოვსკი ვარშავას მოუწოდებს, დარჩეს მოლაპარაკებების მაგიდასთან მაშინაც კი, როდესაც სხვები დემონსტრაციულად ტოვებენ მას. მისი შეფასებით, კავკასიის რეგიონი იმდენად კრიტიკულია, რომ პოლონეთმა არ უნდა დათმოს საკუთარი დამოუკიდებელი ხმა.

დასასრულს, ავტორი აღნიშნავს, რომ სახელმწიფო, რომელიც ნებაყოფლობით უარს ამბობს საკუთარ პოლიტიკაზე, ადრე თუ გვიან სხვისი პოლიტიკის გამტარებელი ხდება. პოლონეთის კურსი საქართველოს მიმართ უნდა გამომდინარეობდეს პოლონური ინტერესებიდან და არა სხვების ემოციებიდან თუ კომპლექსებიდან.