მწერალი ლაშა ბუღაძე საზოგადოებრივ გულგრილობასა და ორმაგ სტანდარტებზე საუბრობს. მისი თქმით, ბავშვების დაცემის ფაქტების მიმართ გამოჩენილი უყურადღებობა სისტემური პრობლემის გამოძახილია.

ყალბი ემოციები და რეალური ტკივილი

ბუღაძე აღნიშნავს, რომ საზოგადოების ნაწილის მიერ გამოხატული „ბოდიშები“ და წუხილი ხშირად ფარისევლურია. მისი განცხადებით, ეს ისეთივე სიყალბეა, როგორითაც „დედასამშობლო სიმღერებს“ ასწავლიან თაობებს.

„სწყინთ კიდეც, რატომ არის ჩვენი ღელვა ყალბიო? იმიტომ რომ ათასი დაცემა, წამება, გვემა და ცრემლი ვერ დაინახეთ“, — წერს მწერალი.

გახსენებული ძალადობის ფაქტები

ლაშა ბუღაძე ჩამონათვალს აკეთებს იმ გახმაურებული ძალადობრივი შემთხვევების, რომლებზეც, მისი შეფასებით, საზოგადოების რეაქცია არასაკმარისი იყო. მათ შორის მან დაასახელა:

  • ზვიად რატიანის მიმართ განხორციელებული ძალადობა;
  • დავით ქაცარავასა და ლევან ხაბეიშვილის ცემის ფაქტები;
  • პირდაპირ ეთერში გურამ როგავასა და მაკა ჩიხლაძის მიმართ განხორციელებული თავდასხმები.

მწერლის თქმით, საზოგადოება ხშირად დუმდება ან აიგნორებს მსგავს ინციდენტებს, რაც მოძალადეების წახალისებას უწყობს ხელს.

„მსხვერპლის როლის მორგება“

ბუღაძე მიიჩნევს, რომ საზოგადოების ნაწილი საკუთარი უპასუხისმგებლობის გადასაფარად მსხვერპლის როლს ირგებს. ის მკაცრად აკრიტიკებს იმ ადამიანებს, რომლებიც, მისი აზრით, „სქელკანიანობით“ გამოირჩევიან და ნაცემ ადამიანებს არაფრად აგდებენ.

სტატიის ბოლოს მწერალი აჯამებს, რომ საზოგადოების გაკვირვება იმით, თუ რატომ არ სჯერათ მათი გულწრფელობის, უადგილოა. მისი თქმით, „თქვენ ხომ ყოველთვის მღერით და ცეკვავთ, როცა სხვებს ტკივათ“.