საქართველოში სოციალურად დაუცველთა ბაზების გადახედვა აქტიურ ფაზაშია. ჯანდაცვის მინისტრის მოადგილემ, ირინა წაქაძემ განაცხადა, რომ 20 თებერვლიდან დაწყებული პროცესის ფარგლებში, 32 000 ოჯახი უკვე გადამოწმდა. შედეგად, ამ ოჯახების ნახევარს ან ოდნავ ნაკლებს საარსებო შემწეობა შეუწყდა.

სამინისტროს განმარტებით, დახმარების შეწყვეტის მიზეზი ოჯახების ეკონომიკური მდგომარეობის გაუმჯობესებაა. „ყველა პარამეტრი გვიჩვენებს, რომ ამ ოჯახების გარკვეულმა ნაწილმა სიღარიბე დაძლია და ისინი აღარ აკმაყოფილებენ იმ კრიტერიუმებს, რის საფუძველზეც თავდაპირველად მოხვდნენ ბაზაში“, — განაცხადა წაქაძემ.

ახალი რეგულაცია და შემოსავლის ზღვარი

მთავრობის 7 მაისის დადგენილების თანახმად, სოციალური დახმარების მიღებას ვეღარ შეძლებენ ის ოჯახები, რომელთა შემოსავალი ერთ სულ მოსახლეზე თვეში 1250 ლარს ან მეტს შეადგენს. მინისტრის მოადგილის თქმით, ეს გადაწყვეტილება ლოგიკურია, რადგან ასეთი შემოსავლის მქონე ოჯახები სოციალური აგენტის ვიზიტის შემთხვევაშიც ვერ შეინარჩუნებდნენ დახმარებას.

ამ ეტაპზე სოციალურად დაუცველთა ბაზაში 158 ათასი ოჯახი და ჯამში 700 ათასი მოქალაქე ფიქსირდება. სამინისტრო პირობას დებს, რომ მომავალი წლიდან გადამოწმების პროცესი ახალი, უფრო დახვეწილი მეთოდოლოგიით განხორციელდება. ოჯახებს, რომლებიც მიღებულ გადაწყვეტილებას არ ეთანხმებიან, გასაჩივრების უფლება აქვთ.

პოლიტიკური კონტექსტი

სოციალური დახმარების სისტემის გადახედვის აუცილებლობაზე პრემიერ-მინისტრმა ირაკლი კობახიძემ ჯერ კიდევ გასული წლის ნოემბერში ისაუბრა. პრემიერის თქმით, ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში სიღარიბის მაჩვენებელი განახევრდა, თუმცა დახმარების მიმღებთა რიცხვი კვლავ მაღალი რჩება.

„პირველად ხდება ისე, რომ სოციალურ დახმარებას იღებს იმაზე მეტი ადამიანი, ვიდრე სიღარიბის ზღვარს მიღმა მცხოვრებთა რაოდენობაა“, — აღნიშნა კობახიძემ. მისივე თქმით, დახმარების მიმღებთა შორის არიან ისეთებიც, ვინც შეძლებულია, რაც სისტემის სამართლიანობას კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს.

სამოქალაქო სექტორის პოზიცია

სოციალური დახმარების სისტემასთან დაკავშირებით განსხვავებული ხედვა აქვს არასამთავრობო ორგანიზაცია „სოციალური სამართლიანობის ცენტრს“. ორგანიზაციის კვლევის თანახმად, სოციალური დახმარება მხოლოდ ფინანსური მხარდაჭერა არ არის. მათი შეფასებით, სახელმწიფო ამ ბერკეტს მოქალაქეთა ყოველდღიური ცხოვრების კონტროლისთვის და მათი ქცევების მართვისთვის იყენებს.