კრიკეტის მოყვარული მშობლებისთვის შვილის დაბადება მხოლოდ ახალი პასუხისმგებლობა არ არის. ეს არის უცნაური, თითქმის ირაციონალური იმედის გაჩენა, რომ ბავშვი, რომელიც ახლახან მოევლინა სამყაროს, ოდესმე სპორტის ისტორიაში საკუთარ კვალს დატოვებს.
პირველი პლასტმასის ბიტის ხელში დაჭერა, ჩოგბურთის ბურთის მოულოდნელი დარტყმა – ეს მომენტები მშობლებისთვის ნამდვილ ფანტაზიებს ბადებს. ხშირად, მაშინაც კი, როცა საკუთარი სპორტული კარიერა მხოლოდ მოყვარულთა დონეზე შემოიფარგლებოდა, მშობელს სურს, შვილმა წარმატებას მიაღწიოს.
სპორტი, როგორც საერთო ენა
სპორტისადმი გატაცება მშობლების ყოველდღიურობას ცვლის. ბავშვების აღზრდა, კვების რეჟიმი თუ საცხოვრებელი გარემოს მოწყობა კრიკეტის ტაქტიკურ ელემენტებს ემსგავსება. ეს აღარ არის უბრალოდ თამაში, ეს არის ენა, რომლითაც ოჯახის წევრები ერთმანეთს ესაუბრებიან.
თუმცა, მთავარი მიზანი არც ფინანსური კონტრაქტებია და არც საპატიო ტიტულები. ჭეშმარიტი ოცნება შვილებთან ერთად მოედანზე გასვლა და საერთო თამაშის სიხარულის განცდაა. როგორც ლონდონელი კრიკეტის მოყვარული, შიჰან არნოტი აღნიშნავს, მამასთან ერთად თამაში და მისთვის კაპიტნობის გაწევა ყველაზე ემოციური გამოცდილება იყო.
პასუხისმგებლობა და თავისუფლება
მნიშვნელოვანია ზღვარის დაცვა. მშობელს შეუძლია გაუზიაროს შვილს თამაშის სირთულეები, ტაქტიკა და ისტორიები, მაგრამ არ უნდა აქციოს ეს ტვირთად. არარეალიზებული ოცნებების შვილზე გადატანა სპორტში საკმაოდ სახიფათო პრაქტიკაა.
- კრიკეტის ისტორიის და ტრადიციების გაზიარება.
- თამაშისადმი ჯანსაღი დამოკიდებულების ჩამოყალიბება.
- ერთობლივი ვარჯიშები, როგორც ოჯახური კავშირის გაძლიერების საშუალება.
73 წლის მარკ კუპერი, რომელიც ათწლეულებია საკუთარ შვილებთან ერთად თამაშობს, ამბობს, რომ ეს ურთიერთობა ნამდვილი საჩუქარია. ბავშვობიდან ზრდასრულობამდე, მოედანზე გატარებული ყოველი წუთი ოჯახურ ისტორიას ქმნის.
შესაძლოა, შვილებმა არასდროს მიაღწიონ პროფესიონალურ მწვერვალებს, მაგრამ სპორტის სიყვარული, რომელიც თაობიდან თაობას გადაეცემა, გაცილებით უფრო ღირებულია, ვიდრე ნებისმიერი სათამაშო შედეგი.
დისკუსია
0 კომენტარი
ჯერ კომენტარი არ არის — იყავი პირველი.