ხელოვნური ინტელექტის დახმარებით კოდირება ბევრისთვის ყოველდღიურობად იქცა, თუმცა ამ პროცესს ხშირად თან ახლავს რისკები. ალექს სელფი, პროგრამისტი, რომელიც აქტიურად იყენებს AI-ს, მივიდა დასკვნამდე, რომ „ავტომატიზებული ეჭვი“ ხარისხიანი პროგრამული უზრუნველყოფის შექმნის გარანტია.

მისი თქმით, ნდობა არა ბრმა ნდობით, არამედ მუდმივი აუდიტით აღდგება. ეს პროცესი გულისხმობს კოდის, დოკუმენტაციის და სპეციფიკაციების განმეორებად კრიტიკას სპეციალიზებული AI აგენტების მეშვეობით.

დიზაინი და წინასწარი შემოწმება

სამუშაო იწყება სპეციფიკაციის მომზადებით. მას შემდეგ, რაც Claude წერს გეგმას, სელფი იყენებს სამ აგენტს: არქიტექტორს, დოკუმენტაციის ვალიდატორსა და „ვარაუდების გამომკვლევს“. ეს უკანასკნელი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რადგან ხშირად ავლენს ფარულ დაშვებებს, რომლებიც კოდის წერისას გაუთვალისწინებელი დარჩებოდა.

სკალირების მიხედვით, პროცესს ემატება სხვა აგენტებიც, როგორიცაა ხარვეზების ანალიტიკოსი და გაურკვევლობის რუკის შემქმნელი. მათი მიზანია დაადგინონ, რა არის გამორჩენილი სისტემაში, სანამ რეალური კოდირება დაიწყება.

განვითარების ეტაპი

სელფი ხაზს უსვამს, რომ ის არ ანდობს აგენტებს კოდის უშუალო წერას. ეს არის პრინციპული პოზიცია, რომელიც ემყარება უსაფრთხოების ზომებს. ძირითადი კოდი იწერება ტერმინალში, ხოლო აგენტები მხოლოდ აუდიტის როლს ასრულებენ.

განვითარების შემდეგ ეტაპზე ირთვება აგენტების ახალი ჯგუფი: კოდის ვალიდატორი, ტიპების უსაფრთხოების შემმოწმებელი, ტესტების არქიტექტორი და უსაფრთხოების ანალიტიკოსი. ისინი სისტემურად ამოწმებენ დუბლირებულ კოდს, შესრულებასა და უსაფრთხოების ხარვეზებს.

გაშვება და ფინალური აუდიტი

პროცესის დასკვნით ფაზაში, როდესაც პროდუქტი მზად არის, სელფი ატარებს „გაშვების“ სამუშაო ნაკადს. აქ ერთვება „შფოთვის მკითხველი“ და API-ის კონტრაქტის ვალიდატორი. აგენტები ერთად წყვეტენ, არის თუ არა სისტემა მზად რეალიზაციისთვის.

სელფის თქმით, ეს მეთოდი არ არის იაფი, რადგან მოითხოვს დიდი რაოდენობით AI ტოკენების გამოყენებას. თუმცა, ის მიიჩნევს, რომ ხარისხიანი და უსაფრთხო კოდისთვის ეს ინვესტიცია გამართლებულია. მთავარი გაკვეთილი კი ისაა, რომ პროგრამისტი რჩება მთავარ მაკონტროლებელად, რომელიც წყვეტს, როდის არის პროექტი დასრულებული.