ზოგჯერ საიდუმლო იმდენად მნიშვნელოვანია, რომ მისი ნდობა ერთადერთი ადამიანისთვის სარისკოა. ამავდროულად, მისი დაკარგვა დაუშვებელია, თუ ეს ადამიანი მოულოდნელად მიუწვდომელი გახდება. სწორედ ამ გამოწვევის გადასაჭრელად, 1979 წელს ადი შამირმა — RSA-ის ერთ-ერთმა შემქმნელმა — შემოგვთავაზა საიდუმლოს გაზიარების ეფექტური სქემა.

მათემატიკური საფუძველი

შამირის მეთოდის არსი მარტივი გეომეტრიული პრინციპია: ორი წერტილი ყოველთვის განსაზღვრავს ერთ კონკრეტულ სწორ ხაზს. თუმცა, ერთი წერტილი არაფერს ნიშნავს, რადგან მასზე უსასრულო რაოდენობის ხაზი გადის.

თუ ჩვენს საიდუმლოს იმ წერტილად ვაქცევთ, სადაც ხაზი ვერტიკალურ ღერძს კვეთს, მივიღებთ უსაფრთხოების ახალ მოდელს. თითოეულ მონაწილეს ვაძლევთ ხაზზე მდებარე მხოლოდ ერთ წერტილს. სანამ მონაწილეების რაოდენობა არ მიაღწევს საჭირო ზღვარს, მათ ხელთ არსებული ინფორმაცია საიდუმლოს შესახებ არაფერს ამბობს.

პარაბოლები და კომპლექსური დაცვა

უფრო მაღალი დონის დაცვისთვის გამოიყენება არა სწორი ხაზები, არამედ პარაბოლები. პარაბოლის დასადგენად მინიმუმ სამი წერტილია საჭირო. შესაბამისად, თუ საიდუმლო პარაბოლის საწყის წერტილშია „დამალული“, მხოლოდ სამი მონაწილის გაერთიანებით ხდება მისი სრულად აღდგენა.

ზოგადად, k რაოდენობის ზღვარის დასაწესებლად გამოიყენება k-1 ხარისხის პოლინომი. რეალურ ციფრულ სისტემებში გრაფიკული ქაღალდის ნაცვლად სასრული ველის არითმეტიკა გამოიყენება, თუმცა პრინციპი უცვლელი რჩება: საიდუმლო იმალება ნულოვან ნიშნულზე, ხოლო შემთხვევითი კოეფიციენტები მას უხილავს ხდის.

პრაქტიკული გამოყენება

შამირის სქემის მთავარი უპირატესობა არა მისი „გატეხვის სირთულეში“, არამედ მათემატიკურ გარანტიაშია. თუ სისტემას აკლია ერთი საჭირო ნაწილი, საიდუმლო მათემატიკურად მიუწვდომელია და ნებისმიერი ვარიანტი თანაბრად შესაძლებელი რჩება.

თანამედროვე ტექნოლოგიური კომპანიები, მაგალითად Ente, ამ მეთოდს თავიანთ „Legacy Kit“-ში იყენებენ. აქ საიდუმლო არ იყოფა უბრალოდ ნაწილებად, არამედ მონაწილეობს სერვერის მიერ მედირებულ პროცესში. ეს საშუალებას იძლევა, დაკარგული „გასაღები“ ან ბარათი გაუქმდეს ისე, რომ ეს არ გახდეს მუდმივი საფრთხე სისტემის უსაფრთხოებისთვის.