თანამედროვე კორპორატიულ სამყაროში „ათწუთიანი ზარი“ პროდუქტიულობის ყველაზე დიდ მტრად იქცა. მენეჯერები ხშირად ითხოვენ მოკლე ჩართვებს, თუმცა მათ არ ესმით, რომ ამით თანამშრომელს სამუშაო რიტმიდან აგდებენ. შედეგად, ათწუთიანი საუბარი შეიძლება რამდენიმესაათიანი ფოკუსის დაკარგვად და დღის განმავლობაში დაძაბულობად იქცეს.

რატომ არის ზარები არაეფექტური?

შეხვედრების უმეტესობა იმართება იმიტომ, რომ ადამიანებს აზრების ტექსტურად ჩამოყალიბება ეზარებათ. ზეპირი საუბარი იძლევა იმპროვიზაციის საშუალებას, თუმცა ეს პროცესი ხშირად ქაოსურია. ტექსტური კომუნიკაცია კი მოითხოვს აზროვნებას, სტრუქტურირებას და დეტალების წინასწარ გააზრებას.

ტექსტური მუშაობა ჰგავს ძველი დროის გენერლის წერილს: სანამ მესინჯერი გზას გაუდგება, შენ ვალდებული ხარ ზუსტად გაწერო ყველა დეტალი, რადგან შეცდომის გამოსწორების შანსი აღარ გექნება.

დღეს კი მენეჯერებს აქვთ ფუფუნება, გაუაზრებელი დავალებები გასცენ და შემდეგ ზარებით შეავსონ ხარვეზები. ეს მიდგომა ხშირად თანამშრომლის ხარჯზე ხდება, რომელსაც მუდმივად აწყვეტინებენ კონცენტრაციას.

გზა ასინქრონული მართვისკენ

წარსულში, როდესაც პროგრამისტად ვმუშაობდი, მალევე მივხვდი, რომ ზარები ჩემს მუშაობას აფერხებდა. მოგვიანებით, როგორც გუნდის ლიდერმა, შევეცადე შეხვედრები მინიმუმამდე დამეყვანა. დღეს მე ვმართავ გუნდებს და ვახორციელებ პროექტებს ისე, რომ არცერთხელ არ ვრეკავ.

  • ყველაფერი იწყება დეტალური ტექსტური დავალებით.
  • კომუნიკაცია მიმდინარეობს ჩატებში, სადაც საკითხები დოკუმენტირდება.
  • ანგარიშები წარმოდგენილია მოკლე, კონკრეტული სტატუსებით.

Scrum-ის კლასიკური მეთოდოლოგია, როგორიცაა ყოველდღიური სადგომი შეხვედრები (dailies) ან რეტროსპექტივები, მრავალი წელია ჩემს გუნდებში აღარ გამოიყენება. თანამედროვე დისტანციური გუნდები სულ უფრო ხშირად მიდიან ასინქრონული მოდელისკენ, სადაც პრობლემების გადაჭრა წერილობით ხდება.

რა თქმა უნდა, ახალ კომპანიებში მენეჯერების დარწმუნება ამ მეთოდის ეფექტურობაში რთულია. თუმცა, როგორც კი გუნდს ეძლევა შანსი, იმუშაოს ზარების გარეშე, თანამშრომლების უკუკავშირი ყოველთვის პოზიტიურია. არავის სურს ზედმეტი სინქრონიზაციის შეხვედრები, თუ საქმის კეთება ტექსტური კომუნიკაციითაც შესაძლებელია.