მარკ როთკო 20-ე საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი მხატვარია, რომელმაც ფერწერის აღქმა სამუდამოდ შეცვალა. 1940-იანი წლების ბოლოდან მან უარი თქვა კონკრეტული საგნების გამოსახვაზე და მთელი ყურადღება სინათლეს, ფერსა და იმ ემოციურ მუხტზე გადაიტანა, რომელიც ტილოს მაყურებელთან უნდა მიეტანა.

ემოცია, როგორც მთავარი ინსტრუმენტი

როთკოსთვის ფერწერა არ იყო მხოლოდ სანახაობა. მისი ნამუშევრები მიზნად ისახავდა ადამიანში სიხარულის, ტრაგედიის, აღტაცების ან გარდაუვალობის განცდის გაღვიძებას. მხატვარი ტილოზე განთავსებული ორი ან სამი რბილკიდეებიანი მართკუთხედით ქმნიდა სივრცეს, სადაც ფერები თითქოს საკუთარ, შინაგან "ამინდს" ინახავდნენ.

მხატვარი მოითხოვდა, რომ გალერეებს მისი ნამუშევრები დაბლა ჩამოეკიდათ, ხოლო განათება მაქსიმალურად შეემცირებინათ. ეს მიდგომა მაყურებელს აიძულებდა, ტილოსთან ახლოს, თითქმის მედიტაციურ მდგომარეობაში გაეტარებინა დრო. ნახატი ხდებოდა გამოცდილება და არა უბრალოდ კედლის დეკორაცია.

ციფრული ინტერპრეტაცია

თანამედროვე ტექნოლოგიური პროექტი Rothko ამ მემკვიდრეობას ახალ კონტექსტში ათავსებს. ის აერთიანებს მხატვრის მიერ დამკვიდრებულ ფერთა პალიტრას მიმდინარე ამინდის პირობებთან. ეს ინიციატივა გვაძლევს საშუალებას, როთკოს ხელოვნება განვიხილოთ არა როგორც სტატიკური ობიექტი, არამედ როგორც ცოცხალი სისტემა, რომელიც გარემოს ცვლილებებზე რეაგირებს.

პროექტი ხაზს უსვამს როთკოს მიერ ჩადებულ მთავარ იდეას: ფერს აქვს ძალა, გავლენა მოახდინოს ადამიანის განწყობაზე. ისევე, როგორც ამინდი გავლენას ახდენს ჩვენს ყოველდღიურობაზე, როთკოს ტილოებიც გარემოსთან ერთად ახლებურად იხსნება.

მხატვრის მიზანი იყო, მაყურებელი არ ყოფილიყო პასიური დამკვირვებელი. დღეს, ციფრული ტექნოლოგიების მეშვეობით, ეს კავშირი კიდევ უფრო ხელშესახები ხდება. როთკოს ფერები დღესაც ინარჩუნებენ იმ მუხტს, რომელიც მან ათწლეულების წინ ჩადო მათში.