დიდი ბრიტანეთის მთავრობის მიერ შექმნილი RM6237 სისტემა, რომელიც მცირე შესყიდვების პროცესის გამარტივებას ისახავს მიზნად, სინამდვილეში ბიზნესისთვის დამატებითი ტვირთი გახდა. სისტემა შექმნილია იმისთვის, რომ სამთავრობო უწყებებმა მცირე ღირებულების საქონელი სწრაფად, რთული ტენდერების გარეშე შეიძინონ.

თუმცა, რეალობა განსხვავებულია. რეგისტრირებული მიმწოდებლები ვალდებულნი არიან, ყოველთვიურად წარადგინონ ანგარიში გაწეული მომსახურების შესახებ. პრობლემა მაშინ იქმნება, როდესაც ბიზნესს გასულ თვეში არანაირი გარიგება არ დაუდია.

დროის ფუჭი ხარჯვა

მიუხედავად იმისა, რომ ბიზნესს არაფერი გაუყიდია, მეწარმე ვალდებულია შევიდეს სისტემაში, გაიაროს მრავალფაქტორიანი ავთენტიფიკაცია (MFA) და დააფიქსიროს სტატუსი „არანაირი გარიგება“. ეს პროცესი, თუმცა ერთი შეხედვით მარტივი, კოლექტიურად უზარმაზარ დროს ანადგურებს.

ინფორმაციის თავისუფლების შესახებ მოთხოვნის (FoI) საფუძველზე მიღებული მონაცემებით, თვეში მხოლოდ 59 კომპანია ახორციელებს რეალურ გაყიდვას ამ სისტემით. პარალელურად, ათასზე მეტი ბიზნესი იძულებულია ყოველთვიურად დახარჯოს დრო ცარიელი ანგარიშების შევსებაზე.

„თუნდაც მხოლოდ 2 წუთი დავუთმოთ ამ ფორმის შევსებას, ჯამში თვეში ორ დღეზე მეტი დრო იკარგება ფუჭად,“ — აღნიშნავს ავტორი, რომელმაც აღნიშნული მონაცემები გამოითხოვა.

სისტემური ხარვეზები

კრიტიკოსები სვამენ კითხვას: რატომ არ არის პასუხისმგებლობა დაკისრებული თავად შემსყიდველ უწყებებზე? ლოგიკური იქნებოდა, თუ შეძენის განმახორციელებელი ორგანო დააფიქსირებდა, ვისგან რა შეიძინა. ამის ნაცვლად, ტვირთი კვლავ მიმწოდებელზეა.

სიტუაციას ამძიმებს ის ფაქტიც, რომ სამთავრობო უწყებები არ აგროვებენ უკუკავშირს სერვისის ეფექტიანობის შესახებ. როდესაც მომხმარებელი ფორმის შევსების შემდეგ სერვისს აფასებს, ეს მონაცემები ანონიმურდება და იკარგება, რაც პრაქტიკულად შეუძლებელს ხდის სისტემის გაუმჯობესებაზე ზრუნვას.

საბოლოო ჯამში, RM6237 სისტემა, რომელიც ბიზნესის ხელშეწყობას ემსახურებოდა, ბიუროკრატიული აბსურდის მაგალითად იქცა. ის ნათლად აჩვენებს, თუ როგორ შეიძლება კარგად ჩაფიქრებულმა ციფრულმა ინსტრუმენტმა, სათანადო მენეჯმენტის გარეშე, საპირისპირო შედეგი გამოიღოს.