Windows-ის ოპერაციულ სისტემაში პროცესებთან და ნაკადებთან დაკავშირებული Callback-ფუნქციების მუშაობა მკაცრ წესებს ექვემდებარება. მიუხედავად ამისა, Microsoft-ის ინჟინრები ხშირად ხვდებიან შემთხვევებს, როდესაც დრაივერები სისტემურ შეფერხებებს იწვევენ, რადგან დეველოპერები არასწორად ინტერპრეტირებენ ტექნიკურ ინსტრუქციებს.

რატომ არის Callback-ების სისწრაფე კრიტიკული?

Callback-ფუნქციები აქტიურდება ისეთი მნიშვნელოვანი მოვლენების დროს, როგორიცაა პროცესის დაწყება ან დასრულება, ნაკადის შექმნა, ან DLL-ის ჩატვირთვა. ეს პროცესები სისტემის ბირთვულ დონეზე მიმდინარეობს.

თუ თქვენი კოდი ამ ფუნქციებში დიდ დროს ატარებს, თქვენ აფერხებთ მთელი სისტემის მუშაობას. დოკუმენტაცია მკაფიოა: დაუშვებელია რეესტრის გამოძახება ან ბლოკირებადი ოპერაციების შესრულება, რადგან ამ დროს სისტემა შესაძლოა შიდა ბლოკირების რეჟიმში იმყოფებოდეს.

„ხრიკი“, რომელიც სისტემას ანგრევს

ხშირი შეცდომაა, როდესაც დეველოპერი ცდილობს „მოატყუოს“ სისტემა. ისინი აგზავნიან სამუშაოს System Worker Thread-ში, მაგრამ შემდეგ ელიან ამ სამუშაოს დასრულებას. ტექნიკურად, მათ არ დაუბლოკიათ მთავარი Callback-ი, მაგრამ რეალურად, ისინი მაინც აჩერებენ პროცესს შედეგის მოლოდინში.

ამას ექსპერტები „ჩემი ძმის ბრალია“ ტიპის საბაბს უწოდებენ. დეველოპერი ამბობს, რომ თავად არ დაუბლოკავს პროცესი, თუმცა მან დაავალა სხვა ნაკადს მოქმედება, რაც შედეგობრივად იგივეა. ეს ქმედება პირდაპირ ეწინააღმდეგება მოთხოვნას: Callback-მა უნდა იმუშაოს სწრაფად და დაბრკოლების გარეშე.

როგორ ავიცილოთ თავიდან შეცდომები?

სისტემური სტაბილურობისთვის აუცილებელია შემდეგი პრინციპების დაცვა:

  • არ გამოიყენოთ ბლოკირებადი გამოძახებები: ნებისმიერი ფუნქცია, რომელიც ელოდება პასუხს, აკრძალულია.
  • ერიდეთ IPC-ს: პროცესთაშორისი კომუნიკაცია Callback-ის დროს კატეგორიულად დაუშვებელია.
  • მოერიდეთ სინქრონიზაციას: სხვა ნაკადებთან ან პროცესებთან სინქრონიზაცია იწვევს რეენტრანტულ ჩიხს (deadlock).

თუ გჭირდებათ კომპლექსური სამუშაოს შესრულება, გააკეთეთ ეს ასინქრონულად. მთავარი Callback-ი უნდა დაბრუნდეს მყისიერად. მხოლოდ ამ შემთხვევაში შეძლებს Windows-ი სტაბილურად მუშაობას, დრაივერის მიერ გამოწვეული „გაყინვების“ გარეშე.