კოლუმბიის ამაზონის რეგიონში, მდინარე კაგუანის მიმდებარედ, სიმშვიდე მატყუარაა. ადგილობრივი ქალაქების ქუჩებში, სადაც ადრე ტრანსპორტი დაუსრულებლად მოძრაობდა, ახლა სიჩუმეა, თუმცა ეს მშვიდობას არ ნიშნავს. შეიარაღებული დაჯგუფებები მოსახლეობას გადაადგილებას უკრძალავენ, სკოლები იკეტება, ხოლო ადგილობრივები შიშის ქვეშ ცხოვრობენ.

პოლიტიკა, რომელმაც შედეგი ვერ მოიტანა

პრეზიდენტმა გუსტავო პეტრომ, რომელიც 2022 წელს ქვეყნის პირველი მემარცხენე ლიდერი გახდა, მმართველობა „ტოტალური მშვიდობის“ დაპირებით დაიწყო. მისი გეგმა შეიარაღებულ ამბოხებულებთან და კრიმინალურ სინდიკატებთან მოლაპარაკებებს ითვალისწინებდა. თუმცა, მონაცემები საპირისპიროს მეტყველებს: 2022 წლიდან 2025 წლის ბოლომდე აქტიურ მებრძოლთა რაოდენობა 13 000-დან 27 000-მდე გაიზარდა.

რატომ ჩაიშალა გეგმა?

ექსპერტები ფრაგმენტაციას ასახელებენ მთავარ მიზეზად. 2016 წლის სამშვიდობო შეთანხმების შემდეგ, ძველი დაჯგუფებები დაიშალა და მრავალ მცირე, კრიმინალურ ჯგუფად გარდაიქმნა. მათთვის იდეოლოგია უკანა პლანზე გადავიდა და მთავარ მოტივაციად უკანონო შემოსავლები და ტერიტორიების კონტროლი იქცა.

  • არარეალური მოლოდინები: პეტროს მთავრობამ მოლაპარაკებები „რომანტიკულად“ დაიწყო, თუმცა დაჯგუფებებმა მოთხოვნები გაამკაცრეს.
  • სამხედრო დაბნეულობა: პარალელურმა მოლაპარაკებებმა და ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმებმა სახელმწიფო სტრუქტურები დააბნია — სამხედროებს არ ჰქონდათ ნათელი ინსტრუქცია, თუ ვის წინააღმდეგ ემოქმედათ.
  • კრიმინალური ეკონომიკა: ჯგუფები კვლავ აგრძელებენ კოკაინის წარმოებას და გამოსასყიდისთვის ადამიანების გატაცებას.

ანალიტიკოსი ხავიერ ფლორესი აღნიშნავს, რომ „ტოტალური მშვიდობა“ დღეს „წითელ ზონაშია“. მისი თქმით, მთავრობამ ვერ მიაღწია შედეგს, ხოლო შეიარაღებული ქსელები ტექნოლოგიურად უფრო დაიხვეწნენ და ტერიტორიულად გაფართოვდნენ.

არჩევნები და გაურკვეველი მომავალი

31 მაისს დაგეგმილ საპრეზიდენტო არჩევნებში პეტროს გუნდი სერიოზული გამოწვევის წინაშეა. კანდიდატთა უმრავლესობა „ტოტალური მშვიდობის“ პოლიტიკის სრულად მიტოვებას გეგმავს. მხოლოდ ერთეულები მიიჩნევენ, რომ სამხედრო ძალის გამოყენება არ არის პრობლემის ერთადერთი გადაწყვეტა.

მიუხედავად იმისა, რომ ოპოზიცია პეტროს წარუმატებლობაში ადანაშაულებს, ზოგიერთი მკვლევარი მიიჩნევს, რომ პრობლემა არა თავად დიალოგში, არამედ მის არასწორ იმპლემენტაციაშია. შედეგად, კოლუმბიის საზოგადოება კვლავ გაყოფილია და კონფლიქტის დასრულება კვლავ მიუღწეველ მიზნად რჩება.