ღაზას სექტორში მცხოვრები პალესტინელებისთვის ეიდ ალ-ადჰა, რომელიც წარსულში ოჯახური შეკრებებისა და ტრადიციული რიტუალების დრო იყო, წელს მწუხარების დღედ იქცა. Al Jazeera-ს ცნობით, ისრაელის მრავალწლიანი სამხედრო კამპანიის შედეგად დაღუპულთა რიცხვმა 73 000-ს მიაღწია, რაც თითოეული ოჯახის ისტორიას ტრაგიკულ კვალს ატყუებს.

ტრადიციები, რომლებიც წარსულს ჩაბარდა

ადრეული წლებისგან განსხვავებით, როდესაც ოჯახები ერთად აღნიშნავდნენ დღესასწაულს, დღეს პალესტინელები სამძიმრის კარვებში სხედან. ვალა ბარუდი, ღაზას მაცხოვრებელი, იხსენებს ფოტოს, სადაც 22 ადამიანი იყო აღბეჭდილი; მათგან 13 უკვე დაღუპულია. დღესასწაული მათთვის სამძიმრით იწყება და საავადმყოფოებში გრძელდება, სადაც ახლობლების ცხედრებია დასვენებული.

„ეიდი კარვებში ვერ აღწევს“, — ამბობს 70 წლის ჰაჯა შამა ალ-ზორბათლი, რომელმაც ომის შედეგად მეუღლეც დაკარგა და სახლიც. ის ამჟამად ქუჩაში, კარავში ცხოვრობს, ელექტროენერგიისა და კომუნიკაციის გარეშე. მისთვის დღესასწაულის ცნება გაუფასურდა, რადგან ყოველდღიური გადარჩენა და საკვების პოვნა მთავარ გამოწვევად რჩება.

ეკონომიკური კოლაფსი და სურსათის დეფიციტი

საკრალური მსხვერპლშეწირვის ტრადიცია ღაზაში პრაქტიკულად შეწყდა. საქველმოქმედო ფონდ „რუიას“ კოორდინატორის, ქარამ ხალედის თქმით, საზღვრების ჩაკეტვამ და პირუტყვის დეფიციტმა ფასები კატასტროფულად გაზარდა. თუ ომამდე ერთი ცხვარი დაახლოებით 350 დოლარი ღირდა, დღეს მისი ფასი 4 500-დან 6 000 დოლარამდე მერყეობს.

  • ცოცხალი პირუტყვი ბაზრიდან თითქმის გაქრა.
  • საქველმოქმედო ორგანიზაციები ცოცხალი ცხოველების ნაცვლად გაყინული ხორცის დისტრიბუციაზე გადავიდნენ.
  • ტანსაცმლისა და პირველადი მოხმარების ნივთების ფასები ლოჯისტიკური პრობლემების გამო რვაჯერ გაიზარდა.

მოჰამედ ალ-ნაგარი, ხორცის მოვაჭრე, აღნიშნავს, რომ ბაზარზე არსებული გაყინული ხორცის 80% ისრაელის გავლით შემოდის, ძირითადად არგენტინიდან ან ურუგვაიდან. თუმცა, მაღალი ფასების გამო, მოსახლეობის მსყიდველობითი უნარი ნულამდეა დასული.

დარღვეული ცხოვრება

მოჰამედ ობეიდი, რომელიც ომის შედეგად დაქვრივდა და კიდურები დაკარგა, დღესასწაულს მარტოობაში, კარავში ხვდება. ყოფილი შეძლებული ადამიანი, რომელსაც ოთხსართულიანი სახლი ჰქონდა, დღეს ქველმოქმედებაზეა დამოკიდებული. მისი თქმით, ომმა გაანადგურა არა მხოლოდ ინფრასტრუქტურა, არამედ ადამიანური ღირსება და სოციალური კავშირები.

დღესასწაულის დღეებში ღაზას ქუჩებში მხოლოდ დინამიკებიდან გამომავალი ლოცვების ხმა ისმის. სავაჭრო ცენტრები ცარიელია, რადგან ოჯახების პრიორიტეტი მხოლოდ საკვები და უსაფრთხოებაა. ორი წლის განმავლობაში მიმდინარე საომარი მოქმედებების შედეგად, ღაზას სექტორი სრულ ჰუმანიტარულ კატასტროფაში იმყოფება.