პარასკევს, შვეიცარიის ქალაქ ჟენევაში, შეერთებული შტატები და ირანი ურთიერთგაგების მემორანდუმს (MoU) მოაწერენ ხელს. ეს დოკუმენტი კვირების განმავლობაში მიმდინარე საომარი მოქმედებების დასრულებას და 60-დღიანი ინტენსიური მოლაპარაკებების დაწყებას ნიშნავს.

მხარეებს შორის მედიატორის როლს პაკისტანი ასრულებს. სწორედ პაკისტანის აქტიური ჩართულობით გახდა შესაძლებელი დიალოგის განახლება მას შემდეგ, რაც 28 თებერვალს თეირანზე აშშ-ის და ისრაელის ავიაიერიშებით ომი დაიწყო.

რატომ მაინცდამაინც ჟენევა?

ჟენევას მსოფლიო დიპლომატიაში „მშვიდობის დედაქალაქს“ უწოდებენ. გერმანიის მარშალის ფონდის მკვლევარი, იან ლესერი, აღნიშნავს, რომ ქალაქის არჩევა შემთხვევითი არ არის. შვეიცარიის ნეიტრალიტეტი, გაერო-ს სააგენტოების სიმრავლე და დისკრეტული შეხვედრებისთვის შესაფერისი ინფრასტრუქტურა მას იდეალურ ლოჯისტიკურ ჰაბად აქცევს.

ისტორიული შეთანხმებები ჟენევაში

ჟენევის ისტორია მჭიდროდ უკავშირდება საერთაშორისო სამართლის განვითარებას. აქ დაიდო არაერთი ისტორიული დოკუმენტი:

  • ჟენევის კონვენციები: 1864 წელს მიღებული პირველი კონვენცია და 1949 წლის ოთხი განახლებული შეთანხმება დღემდე ჰუმანიტარული სამართლის საფუძველს წარმოადგენს. ისინი იცავენ დაჭრილებს, სამხედრო ტყვეებსა და სამოქალაქო პირებს.
  • ინდოჩინეთის ომის დასრულება (1954): ჟენევის შეთანხმებებმა საფრანგეთის კოლონიური მმართველობა დაასრულა, თუმცა ვიეტნამი ორ ზონად გაყო.
  • ისრაელ-სირიის შეთანხმებები: 1974 წელს ხელმოწერილი დოკუმენტი ითვალისწინებდა ძალთა განცალკევებას „იომ კიპურის“ ომის შემდეგ, ხოლო 1975 წლის „სინაი II“-ის შეთანხმებამ ეგვიპტესა და ისრაელს შორის დაძაბულობა განმუხტა.
  • ავღანეთის კონფლიქტი (1988): ჟენევის შეთანხმებების შედეგად საბჭოთა კავშირმა ავღანეთიდან ჯარების გაყვანა დაიწყო.

მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი ინიციატივა, როგორიცაა 2003 წლის „ჟენევის ინიციატივა“ ისრაელ-პალესტინის კონფლიქტის მოსაგვარებლად, ოფიციალურად არ დანერგილა, ქალაქი კვლავ რჩება მთავარ მოედანად გლობალური დაპირისპირებების დიპლომატიური გზით დარეგულირებისთვის.