ბრიტანეთში ახალგაზრდული ჩართულობის კრიზისი მწვავდება: 16-დან 24 წლამდე ასაკის თითქმის ყოველი მერვე ახალგაზრდა არ სწავლობს, არ მუშაობს და არ გადის პროფესიულ გადამზადებას. ექსპერტები აფრთხილებენ, რომ თუ სასწრაფო ზომები არ იქნება მიღებული, ხუთ წელიწადში ეს მაჩვენებელი შესაძლოა ყოველ მეექვსეზე გაიზარდოს.

ამ ფონზე, ნიდერლანდების მოდელი განსაკუთრებულ ყურადღებას იპყრობს. 18-დან 24 წლამდე ასაკის ახალგაზრდებში უმუშევრობის მაჩვენებელი იქ მხოლოდ 4.9%-ია, მაშინ როცა ბრიტანეთში ეს რიცხვი 15.1%-ს აღწევს.

ნიდერლანდური განათლების მთავარი ფილოსოფია მარტივია: „არანაირი ჩიხი“. სისტემა ისეა მოწყობილი, რომ თითოეული ახალგაზრდის გზა აუცილებლად რაღაც შედეგამდე მიდის. კანონით, 5-დან 16 წლამდე სწავლა სავალდებულოა, ხოლო 18 წლამდე ახალგაზრდა ვალდებულია, მიიღოს კვალიფიკაცია ან გააგრძელოს ტრენინგი.

ნიდერლანდებში 12 წლიდან მოსწავლეები სამ ძირითად მიმართულებად ნაწილდებიან: VMBO (პრაქტიკული, პროფესიული გზა), HAVO (გამოყენებითი მეცნიერებები) და VWO (აკადემიური, კვლევითი უნივერსიტეტები). მიუხედავად იმისა, რომ ადრეული დიფერენციაცია კრიტიკის საგანია, სისტემა ახალგაზრდებს სხვადასხვა შესაძლებლობას სთავაზობს.

ამელი, 20 წლის სტუდენტი, იხსენებს, რომ 12 წლის ასაკში პროფესიული მიმართულების არჩევამ მისი თავდაჯერებულობა შეარყია, თუმცა პრაქტიკულმა გარემომ - ტექსტილისა და ლითონდამუშავების გაკვეთილებმა - მას მოტივაცია დაუბრუნა. მისი თქმით, სისტემის სიმკაცრე, რომელიც სწავლის მიტოვებას არ უშვებს, რეალურად გადარჩენის მექანიზმი აღმოჩნდა.

ნიდერლანდური სისტემა აქტიურად იყენებს დამსაქმებლებთან პარტნიორობას. ბიზნესებს შეუძლიათ მოითხოვონ სპეციალიზებული საგანმანათლებლო პროგრამები, რომლებიც მათ საჭიროებებზე იქნება მორგებული. პროფესიული განათლების სტუდენტები ხშირად სწავლასა და მუშაობას ათავსებენ, რაც მათ ბაზარზე კონკურენტუნარიანს ხდის.

პედაგოგები აღნიშნავენ, რომ პროფესიული კადრების, მაგალითად, ელექტრიკოსების ან ტექნიკოსების მიმართ საზოგადოების დამოკიდებულება პოზიტიურია. ეს პროფესიები მაღალანაზღაურებადია, რაც ახალგაზრდებისთვის დამატებითი სტიმულია.

სისტემაში ჩართულობის შესანარჩუნებლად ნიდერლანდები ალტერნატიულ გზებსაც ქმნის. არსებობს ორგანიზაციები, როგორიცაა Mooi Jong, რომლებიც მუშაობენ რისკის ჯგუფში მყოფ მოსწავლეებთან. მათი მიზანია, თითოეული მოსწავლისთვის შექმნან „უსაფრთხოების ბადე“, რათა არცერთმა მათგანმა არ მიატოვოს განათლების სისტემა.

გაცდენების მკაცრი კონტროლი და მუნიციპალური სამსახურების ჩართულობა საშუალებას იძლევა, პრობლემა მანამ მოგვარდეს, სანამ ახალგაზრდა სისტემიდან გაქრება. თუმცა, ნიდერლანდური მოდელიც არ არის უნაკლო - ახალგაზრდული უმუშევრობის მაჩვენებელი იქაც იზრდება, რაზეც მთავრობა სოციალური შეღავათებისა და დასაქმების სააგენტოების გაძლიერებით პასუხობს.