პაკისტანის შინაგან საქმეთა მინისტრი მოჰსინ ნაკვი თეირანში ჩავიდა, სადაც ირანის უმაღლესი ლიდერისთვის, აიათოლა ალი ხამენეისთვის განკუთვნილი „სპეციალური წერილი“ ჩაიტანა. აღნიშნული ვიზიტი ისლამაბადის მცდელობაა, მოაგვაროს 100 დღის წინ დაწყებული აშშ-სა და ირანის სამხედრო დაპირისპირება.

დიპლომატიური ძალისხმევა დაძაბულობის ფონზე

თეირანში ჩასვლისთანავე ნაკვიმ თავის ირანელ კოლეგას, ესკანდარ მომენის შეხვდა. მხარეებმა განიხილეს რეგიონული უსაფრთხოების საკითხები და მიმდინარე მოვლენები. მედიის ცნობით, წერილი, რომელიც პაკისტანელმა მინისტრმა ჩაიტანა, პაკისტანის პრემიერ-მინისტრისა და არმიის მეთაურის ერთობლივი გზავნილია.

დიპლომატიური აქტიურობა რეგიონში გაზრდილი სამხედრო დაძაბულობის ფონზე მიმდინარეობს. აშშ-ის ცენტრალურმა სარდლობამ (CENTCOM) დაადასტურა, რომ ჰორმუზის სრუტესთან ირანული დრონები ჩამოაგდეს, რომლებიც საერთაშორისო ნაოსნობას ემუქრებოდნენ.

კრიზისი ჰორმუზის სრუტეში

ჰორმუზის სრუტე გლობალური ენერგორესურსების ერთ-ერთი მთავარი სატრანზიტო არტერიაა, რომელზეც მსოფლიო ნავთობის ვაჭრობის დაახლოებით 20% გადის. თებერვლის ბოლოდან, რაც ომი დაიწყო, ირანმა სრუტე ჩაკეტა და ნებისმიერ გემს, რომელიც ნებართვის გარეშე გადაადგილდება, თავდასხმით ემუქრება.

აშშ-ის ძალებმა განაცხადეს, რომ საპასუხო დარტყმები მიიტანეს ირანის სანაპირო რადარებზე, რათა დაეცვათ საზღვაო უსაფრთხოება და თავიდან აეცილებინათ შემდგომი თავდასხმები.

ქუვეითმა, ბაჰრეინმა და სხვა ყურის ქვეყნებმა მომხდარი „მკვეთრ აგრესიად“ შეაფასეს. ისინი კონფლიქტის უშუალო მსხვერპლნი არიან, რადგან საომარი მოქმედებები მათ უსაფრთხოებასა და ეკონომიკურ სტაბილურობას პირდაპირ ემუქრება.

მოლაპარაკებების ჩიხი

მიუხედავად იმისა, რომ პაკისტანის შუამავლობით აპრილში დროებითი ზავი გამოცხადდა, საბოლოო შეთანხმება ჯერ კიდევ მიუღწეველია. აშშ-ის პრეზიდენტი დონალდ ტრამპი ოპტიმიზმს გამოხატავს შეთანხმების შესაძლო გაფორმებასთან დაკავშირებით, თუმცა ირანული მხარე უფრო ფრთხილია.

ირანის უმაღლესი ლიდერის სამხედრო მრჩეველმა, მოჰსენ რეზაიმ განაცხადა, რომ მოლაპარაკებები ჩიხშია შესული. ერთ-ერთი მთავარი საკამათო საკითხი ირანის გაყინული აქტივების განთავისუფლებაა, რომლის მოცულობაც დაახლოებით 24 მილიარდ დოლარს შეადგენს.

ამერიკული მხარე კი, პირიქით, განიხილავს ვარიანტს, რომ ეს თანხები ირანული თავდასხმების შედეგად დაზარალებული ყურის ქვეყნების აღდგენას მოხმარდეს. ეს პოზიცია მოლაპარაკებების პროცესს კიდევ უფრო ართულებს.