ეიდ ალ-ადჰას პირველ დღეს, 31 წლის ვიდად ალ-ჰუსარი ოჯახთან ერთად ღაზა სითიში, სახლის სახურავზე იმყოფებოდა. მათ სურდათ ომისა და იძულებითი გადაადგილების ფონზე დღესასწაულის მცირედი განცდა მაინც შეექმნათ. ბავშვები ახალ სამოსში გამოწყობილები კარავში თამაშობდნენ, როდესაც მოულოდნელმა აფეთქებამ სიჩუმე დაარღვია.

ვიდადი დახმარების საძიებლად გაიქცა და თავისი სამი წლის შვილი, რაფიკი, ხელში აიტაცა. პანიკაში მყოფი ქალი რაკეტისგან გაჩენილ ხვრელში ჩავარდა და შვილთან ერთად რამდენიმე სართულით დაბლა, ლითონის კონსტრუქციებზე ჩამოეკიდა. მათ ქვემოთ ხანძარი მძვინვარებდა.

„ირგვლივ ყველაფერი ბნელოდა, კვამლით იყო სავსე. მხოლოდ შვილს ვეჭიდებოდი, როცა მოულოდნელად უფსკრულში ჩავვარდი“, — იხსენებს ვიდადი. ოჯახის წევრებმა ქალი და ბავშვი ნანგრევებიდან ამოიყვანეს, თუმცა მათ მძიმე დაზიანებები მიიღეს. იერიშს სულ შვიდი ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა, მათ შორის ორი ბავშვი და ორი ქალი.

იგივე ტრაგედია დატრიალდა 60 წლის ზუჰდია აზამის ოჯახშიც. აფეთქების შედეგად მისი 12 წლის შვილიშვილი, სიდრა დაიღუპა, ხოლო 11 წლის შამს ფეხი მოკვეთეს. „სიტუაცია სრულიად მშვიდი იყო, სანამ უზარმაზარი აფეთქების ხმა არ გავიგეთ. ჩვენ ვიპოვეთ ერთი შვილიშვილი დაღუპული, მეორე კი ფეხმოკვეთილი, რომელიც ხოხვით გადაადგილდებოდა“, — ყვება აზამი.

„უსაფრთხო ადგილი არ არსებობს“

მსგავსი ისტორიები ღაზაში ათასობით ოჯახისთვის ყოველდღიურობად იქცა. 2025 წლის ოქტომბრიდან მოქმედი ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის მიუხედავად, ისრაელის თავდასხმები გრძელდება. ამ პერიოდში 930-ზე მეტი პალესტინელი დაიღუპა, ხოლო 2 800-ზე მეტი დაშავდა.

სათიის ლტოლვილთა ბანაკში მცხოვრები 55 წლის იმად ხრუბისთვის დღესასწაული კოშმარად იქცა, როდესაც ისრაელის დაზვერვამ მათ სახლის დატოვება მოსთხოვა. 15 წუთში შენობა მიწასთან გაასწორეს. „ჩვენ არაფერი წამოგვიღია, მხოლოდ ის ტანსაცმელი, რაც გვეცვა“, — ამბობს ის.

პალესტინის ადამიანის უფლებათა ცენტრის განცხადებით, საცხოვრებელი ბლოკების დაბომბვა არღვევს საერთაშორისო ჰუმანიტარულ სამართალს და ქმნის პირობებს, რომლებიც შეუთავსებელია ადამიანურ არსებობასთან. მიუხედავად გაფრთხილებებისა, მშვიდობიანი მოსახლეობა კვლავ რჩება საჰაერო იერიშების სამიზნედ, სადაც „უსაფრთხო ადგილი“ ფაქტობრივად აღარ არსებობს.