ლიბანში ეიდის დღესასწაული, რომელიც ტრადიციულად სიხარულისა და ოჯახური შეკრებების სიმბოლო იყო, სამწლიანი ომის შემდეგ სრულიად შეიცვალა. Al Jazeera-ს მონაცემებით, დღეს ათასობით ოჯახი დღესასწაულს არა სადღესასწაულო სუფრებთან, არამედ დევნილთა თავშესაფრებში ატარებს.

გლოვა და დანაკარგი

ომმა ლიბანის სოციალური ქსოვილი დააზიანა. ბევრი ოჯახი წელს პირველად ხვდება ეიდს დაღუპული ახლობლების გარეშე. ეს აღარ არის ზეიმის დრო, ეს არის დრო დანაკარგის გასააზრებლად.

სოფლები, რომლებიც ადრე ხმაურიანი და სიცოცხლით სავსე იყო, ახლა დანგრეულია. ადამიანები, რომლებმაც სახლები დაკარგეს, გადატვირთულ თავშესაფრებში აფარებენ თავს, სადაც დღესასწაულის აღნიშვნა შეუძლებელია.

შიში და გაურკვევლობა

გარდა ახლობლების დაკარგვისა, ლიბანელებს მუდმივი შიშის ფონზე უწევთ ცხოვრება. ძალადობის ესკალაციის საფრთხე ყოველდღიური რეალობაა, რაც ნებისმიერ საზეიმო განწყობას აქრობს.

  • მასობრივი დევნილობა: ათასობით ადამიანი საკუთარ სახლებს მოწყვეტილია.
  • განადგურებული ინფრასტრუქტურა: სოფლები და ქალაქები აღდგენას საჭიროებს.
  • ფსიქოლოგიური ტრავმა: მოსახლეობა მუდმივი სტრესისა და გაურკვევლობის ქვეშაა.

დღეს ლიბანელებისთვის ეიდი არ ნიშნავს ახალ სამოსს ან საჩუქრებს. ეს არის დრო, როდესაც ისინი ნოსტალგიით იხსენებენ მშვიდობიან ცხოვრებას, რომელიც ომმა სამი წლის წინ შეაწყვეტინა.