25 მაისი ლიბანისთვის ისტორიული თარიღია. 2000 წელს, 18-წლიანი ოკუპაციის შემდეგ, ისრაელის ჯარმა ქვეყნის სამხრეთი დატოვა. ეს მოვლენა „განთავისუფლების დღედ“ იქცა და წლების განმავლობაში ეროვნული სიამაყის სიმბოლოდ რჩებოდა. თუმცა, წელს ეს დღე განსხვავებულ, მძიმე ფონზე ჩაიარა.

ახალი ოკუპაციის საფრთხე

მიმდინარე წლის მარტში დაწყებულმა ისრაელის სახმელეთო ოპერაციამ ლიბანში ვითარება რადიკალურად შეცვალა. სამხრეთ ლიბანის მცხოვრებლები, რომლებიც 2000 წლის შემდეგ თავს დაცულად გრძნობდნენ, კვლავ დევნილობაში არიან. ოფიციალური მონაცემებით, ქვეყანაში 1.2 მილიონზე მეტი ადამიანი იძულებით იქნა გადაადგილებული.

„განთავისუფლების დღე ჩვენთვის წმინდაა, მაგრამ წელს ის სულს მოკლებულია“, — ამბობს ალი სალეჰი, რომელიც სამხრეთ ლიბანიდან ბეირუთის გარეუბანშია გაქცეული. მისი თქმით, ლიბანელები კვლავ ოკუპაციის შიშში ცხოვრობენ, რაც 2000 წლამდე არსებულ რეალობას აგონებთ.

პოლიტიკური ჩიხი და მოლაპარაკებები

ლიბანის პრეზიდენტი ჯოზეფ აუნი აცხადებს, რომ ქვეყანა ისრაელთან პირდაპირ მოლაპარაკებებს აწარმოებს, რათა მიაღწიოს ისრაელის ჯარების სრულ გაყვანას. თუმცა, ეს პოზიცია კონფლიქტური აღმოჩნდა.

  • „ჰეზბოლა“ კატეგორიულად ეწინააღმდეგება პირდაპირ დიალოგს და შუამავლების მეშვეობით მოლაპარაკებებს ითხოვს.
  • „ჰეზბოლას“ გენერალურმა მდივანმა ნაიმ ქასემმა მთავრობა გააკრიტიკა და აღნიშნა, რომ თუ ხელისუფლება ვერ უზრუნველყოფს სუვერენიტეტის დაცვას, მან პოსტი უნდა დატოვოს.

მძიმე სტატისტიკა

მარტის დასაწყისიდან, როდესაც „ჰეზბოლამ“ ირანის ლიდერის, აიათოლა ალი ხამენეის მკვლელობის საპასუხოდ ისრაელის მიმართულებით რაკეტები გაუშვა, ვითარება კრიტიკულად გამწვავდა. ლიბანის ჯანდაცვის სამინისტროს მონაცემებით, საომარი მოქმედებების შედეგად 3,151 ადამიანი დაიღუპა.

მიუხედავად აპრილში გამოცხადებული ზავისა, სამხრეთ ლიბანში შეტაკებები არ წყდება. ისრაელის მხრიდან ყოველდღიურად გამოიცემა ევაკუაციის ბრძანებები, რაც ადგილობრივი მოსახლეობისთვის მუდმივ შფოთვას იწვევს. „ჰეზბოლა“ კი საპასუხო იერიშებს აგრძელებს, მათ შორის ისეთი ტექნოლოგიების გამოყენებით, როგორიცაა ოპტიკურ-ბოჭკოვანი დრონები, რომლებიც ისრაელის ჩახშობის სისტემებს უვლიან გვერდს.

მომავლის მოლოდინი

მიუხედავად იმისა, რომ ბეირუთის ქუჩებში დღესასწაული ჩვეულებრივზე ნაკლებად იგრძნობა, ლიბანელთა ნაწილი ოპტიმიზმს ინარჩუნებს. ბევრისთვის ეს დღე არა მხოლოდ წარსულის გამარჯვება, არამედ იმედია, რომ ოკუპაცია კვლავ დასრულდება და ისინი საკუთარ სახლებს დაუბრუნდებიან.