2026 წლის ფიფას მსოფლიო ჩემპიონატი, რომელიც აშშ-ის, მექსიკისა და კანადის მასპინძლობით მიმდინარეობს, დაგეგმილი ჰარმონიული ერთიანობის ნაცვლად, სულ უფრო მეტად პოლიტიკური დაძაბულობის ეპიცენტრად იქცევა. ტურნირის მასშტაბით დაწესებული მკაცრი შეზღუდვები და აშშ-ის საიმიგრაციო პოლიტიკა სპორტულ ღონისძიებას მრავალი მონაწილისთვის მიუწვდომელს ხდის.

სავიზო ბარიერები და სპორტული იზოლაცია

ჩემპიონატის დაწყებისთანავე აშშ-ის მიერ დაწესებულმა სავიზო შეზღუდვებმა არაერთი პრობლემა შექმნა. ირანის საფეხბურთო ნაკრებს ბაზირება მექსიკის ქალაქ ტიხუანაში მოუწია, რადგან მათ აშშ-ის ტერიტორიაზე შესვლის უფლება მხოლოდ მატჩების ჩასატარებლად ეძლევათ. გარდა ამისა, ირანის საფეხბურთო ფედერაციის პერსონალის ნაწილს ვიზაზე უარი ეთქვა, ხოლო ბილეთების განაწილების სისტემაც მნიშვნელოვნად შეიზღუდა.

სპორტული სამყაროსთვის დამაფიქრებელია სომალელი მსაჯის, ომარ არტანის შემთხვევაც, რომელსაც აშშ-ში შესვლა აეკრძალა, მიუხედავად იმისა, რომ ის ჩემპიონატის მომსახურე მსაჯთა გუნდში იყო შეყვანილი. ჰაიტის მოქალაქეებისთვის კი აშშ-ის საზღვარი კატეგორიულად ჩაკეტილია, რაც მათი გუნდის გულშემატკივრობის შესაძლებლობას ნულამდე ამცირებს.

კონტექსტი და ფიფას რეპუტაცია

კრიტიკოსები ფიფას პრეზიდენტის, ჯანი ინფანტინოს ქმედებებსაც აკრიტიკებენ. დეკემბერში დონალდ ტრამპისთვის გადაცემული „ფიფას მშვიდობის პრიზი“ მრავალმა აღიქვა, როგორც პოლიტიკური ჟესტი, რომელიც უგულებელყოფს აშშ-ის როლს ახლო აღმოსავლეთში მიმდინარე კონფლიქტებში. აღსანიშნავია, რომ ღაზას სექტორში 2023 წლის ოქტომბრის შემდეგ დაღუპულთა შორის ასობით ფეხბურთელიცაა.

მექსიკის გამოწვევები

მასპინძელი მექსიკისთვის ჩემპიონატი დამატებით სოციალურ ტვირთად იქცა. ქვეყანაში, სადაც 134 000-ზე მეტი ადამიანი დაკარგულად ითვლება, მრავალმა მოქალაქემ ჩემპიონატის მასპინძლობაზე გაწეული უზარმაზარი ხარჯები გააპროტესტა. უსაფრთხოების ძალების გაძლიერებული მობილიზება კი, რომლებიც წარსულში ადამიანის უფლებების დარღვევებში არაერთხელ მხილებულან, ადგილობრივ მოსახლეობაში უკმაყოფილებას იწვევს.

„მსოფლიო ჩემპიონატი ყოველთვის პოლიტიკური იყო, თუმცა წელს აშშ-ის საზღვარი პირდაპირ ტურნირის შუაგულში გადის“, — აღნიშნავენ კრიტიკოსები.

მიუხედავად სპორტული აზარტისა, ბევრი გულშემატკივრისთვის წლევანდელი ჩემპიონატი იმპერიული ამბიციებისა და სოციალური უთანასწორობის მწარე შეხსენებად რჩება.