კინოსამყარო კვლავ უბრუნდება კულტების თემას. მაიკლ გალაჰერის ახალი დრამა „ლიდერი“ (The Leader) მაყურებელს 90-იანი წლების ყველაზე გახმაურებული სექტის, Heaven’s Gate-ის შიდა სამზარეულოში ამოგზაურებს. ფილმი არ ცდილობს მხოლოდ ფაქტების ქრონოლოგიურ გადმოცემას, ის ცდილობს უპასუხოს მთავარ კითხვას: რა უბიძგებს ადამიანებს ასეთი რადიკალური ნაბიჯებისკენ?

მსახიობთა ტანდემი და ატმოსფერო

ტიმ ბლეიკ ნელსონი და ვერა ფარმიგა ფილმის ცენტრალურ ფიგურებად გვევლინებიან. კრიტიკოსების შეფასებით, მათი შესრულება ერთდროულად „საზარელი და შთამბეჭდავია“. ნელსონი ახერხებს გადმოსცეს ის მანიპულაციური ბუნება, რომელიც დამახასიათებელია კულტის ლიდერებისთვის, ხოლო ფარმიგა თავისი როლით ავსებს იმ ფსიქოლოგიურ სიცარიელეს, რომელიც მიმდევრებს სექტისკენ უბიძგებს.

რეჟისორი მაიკლ გალაჰერი არ ირჩევს იოლ გზას. ფილმი არ არის უბრალო საშინელებათა ჟანრის ნამუშევარი. ეს არის დრამა, რომელიც მაყურებელს აიძულებს, დაფიქრდეს საკუთარ დაუცველობაზე. „ლიდერი“ გამოირჩევა ავთენტურობითა და მკაფიო ნარატივით, რაც მას ჟანრის სხვა ფილმებისგან გამოარჩევს.

რატომ არის ფილმი მნიშვნელოვანი?

ფილმის მთავარი ღირსება კითხვების დასმის უნარია. გალაჰერი არ გვთავაზობს მზა პასუხებს, ნაცვლად ამისა, ის გვაჩვენებს პროცესს, თუ როგორ ხდება ინტელექტუალური და ნორმალური ადამიანების იზოლაცია საზოგადოებისგან. ეს არის ისტორია, რომელიც გვაფრთხილებს, თუ რამდენად ადვილად შეიძლება ადამიანმა დაკარგოს კრიტიკული აზროვნების უნარი, როცა მას „სწორ“ სტრუქტურასა და „მნიშვნელოვან“ მიზანს სთავაზობენ.

„ლიდერი“ არ არის მხოლოდ კინო Heaven’s Gate-ის შესახებ. ეს არის სარკე, რომელშიც თანამედროვე საზოგადოება საკუთარ თავს ხედავს. ფილმი აკვირდება ადამიანურ ბუნებას და იმ მექანიზმებს, რომლებიც რწმენას ბრმა მორჩილებად აქცევს.