სომხეთი პოლიტიკური დაძაბულობის პიკშია. ზუსტად ერთ კვირაში, 7 ივნისს, ქვეყანაში არჩევნები გაიმართება, რომელიც სომხეთის სტრატეგიულ არჩევანს საბოლოოდ განსაზღვრავს. კავკასიოლოგი გიორგი მჭედლიშვილი აცხადებს, რომ რუსეთი სომხეთზე გავლენის შესანარჩუნებლად ე.წ. „ელექტორალურ დესანტს“ იყენებს.

კრემლი გეგმავს რუსეთში მცხოვრები 50-დან 100 ათასამდე სომეხი მოქალაქის მობილიზებას. მათ მგზავრობასა და ფრენებს აფინანსებენ, რათა არჩევნებში მონაწილეობა მიიღონ. ეს ნაბიჯი, ექსპერტის შეფასებით, პუტინის მიერ დაგეგმილი „ელექტორალური სპეცოპერაციის“ ნაწილია.

სომხეთის პრემიერ-მინისტრი ნიკოლ ფაშინიანი და მისი გუნდი „რეალური სომხეთის“ იდეას უჭერენ მხარს. ისინი მიიჩნევენ, რომ 21-ე საუკუნეში ტერიტორიული ექსპანსიისა და წარსულის ნოსტალგიაზე დაფუძნებული ნარატივები არ მუშაობს. 2020 წლის ყარაბაღის ომის შემდეგ, საზოგადოების დიდ ნაწილში რუსეთის მიმართ იმედგაცრუება გაჩნდა.

მჭედლიშვილის თქმით, რუსეთი ტრადიციულ მეთოდებს იყენებს: ვაჭრობის გზების ჩაკეტვას, ემბარგოს და ეკონომიკურ ზეწოლას. კრემლი ცდილობს, სომხეთის ხელისუფლება „არამეგობრულად“ წარმოაჩინოს, რადგან ქვეყანა კორუფციული გავლენებისგან გათავისუფლებას ცდილობს.

თუმცა, რუსეთის ამგვარი ქმედებები კონტრპროდუქტიულია. სომხეთის მოქალაქეები ხედავენ, რამდენად უხეშად ცდილობს მოსკოვი ქვეყნის შიდა საქმეებში ჩარევას. ეს კი, ხშირად, საპირისპირო რეაქციას იწვევს და მოსახლეობას ფაშინიანის ოპონენტებისგან აშორებს.

რუსეთის „მაჩო“ პოლიტიკა

პუტინის რეჟიმი პროპაგანდისტულ აღქმებზეა აგებული. რუსული მედია და მაღალჩინოსნები, მათ შორის მარგარიტა სიმონიანი, ღიად საუბრობენ სომხეთში „უკრაინული სცენარის“ შესაძლებლობაზე. ეს არის მცდელობა, დააშინონ ამომრჩეველი ეკონომიკური კოლაფსით.

მიუხედავად იმისა, რომ ფაშინიანის ოპონენტები, კარაპეტიანი და ქოჩარიანი, ყარაბაღის საკითხს „სუსტ წერტილად“ იყენებენ, ფაშინიანის გამარჯვება სავარაუდოა. თუმცა, რისკია, რომ ოპოზიციურმა პარტიებმა პარლამენტში საკმარისი მანდატები მოიპოვონ, რათა სამთავრობო ინიციატივები დაბლოკონ.

საბოლოო ჯამში, რეგიონული უსაფრთხოების კონტექსტში, სამხრეთ კავკასია ევრაზიის საკვანძო რეგიონად ყალიბდება. დასავლეთის, კერძოდ აშშ-ის აქტიურობა სომხეთში მიანიშნებს, რომ ვაშინგტონს რეგიონში „წარმატებული ისტორიის“ შექმნა სურს, რაც საქართველოსთვისაც მნიშვნელოვანი გზავნილია.