ჩინეთთან გაფორმებული „ყოვლისმომცველი სტრატეგიული პარტნიორობა“ რეალურად არანაირ იურიდიულად სავალდებულო ხელშეკრულებას არ წარმოადგენს. ამის შესახებ „ევროპული კვლევების ცენტრის“ დირექტორმა და „რონდელის ფონდის“ მკვლევარმა, კახა გოგოლაშვილმა „პალიტრანიუსის“ ეთერში ისაუბრა.

ექსპერტის შეფასებით, აღნიშნული სტატუსი მხოლოდ წერილების გაცვლა-გამოცვლას ეფუძნება და სიმბოლურ ხასიათს ატარებს. მისი შინაარსი კონკრეტულად გაწერილი არ არის, რაც იმას ნიშნავს, რომ ჩინეთს არანაირი ვალდებულება არ აქვს, საქართველოში მსხვილი ინფრასტრუქტურული პროექტები, მაგალითად, ჰესები ააშენოს.

გეოპოლიტიკური ჭიდილი და საქართველოს როლი

კახა გოგოლაშვილის განმარტებით, ჩინეთის ინტერესი საქართველოში არა იმდენად ქვეყნის განვითარება, რამდენადაც ამერიკის შეერთებულ შტატებთან დაპირისპირებაა. ჩინეთი ცდილობს, საკუთარი გავლენა აჩვენოს და დასავლეთს დაანახოს, რომ საქართველოს საგარეო პოლიტიკური ვექტორი მის კონტროლქვეშაა.

„ჩინეთის ინტერესი ჩვენს შემთხვევაში ის არის, რომ ამერიკას შეეჯიბროს და დაანახოს: თუ შენ საქართველოში გინდა ინტერესების გატარება, იცოდე, რომ საქართველო მემორჩილება“, - აცხადებს გოგოლაშვილი.

მკვლევარის თქმით, საქართველოს ხელისუფლებამ ჩინეთის შემოთავაზებულ „დღის წესრიგზე“ უარის თქმა ვერ შეძლო. მსგავსი ფორმატის პარტნიორობის სტატუსი ჩინეთს მსოფლიოს ასზე მეტი ქვეყნისთვის, მათ შორის გერმანიისა და იტალიისთვისაც აქვს მინიჭებული, რაც კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს მის დეკლარაციულ ხასიათს.

ვიზალიბერალიზაციის შეჩერების რეალური რისკი

გარდა ჩინეთთან ურთიერთობისა, კახა გოგოლაშვილმა ევროკავშირთან არსებულ გამოწვევებზეც გაამახვილა ყურადღება. მისი თქმით, ვიზალიბერალიზაციის შეჩერების საფრთხე ამ ეტაპზე სრულიად რეალურია.

„უკვე შეჩერებულია დიპლომატიური პასპორტებისთვის უვიზო მიმოსვლა. ეს დიალოგი შედეგზეა ორიენტირებული, რათა ქვეყანამ ხარვეზების გამოსწორება აჩვენოს“, - აღნიშნავს ექსპერტი. მისი პროგნოზით, მოსახლეობისთვის უვიზო რეჟიმის სრულად შეჩერების საკითხი შესაძლოა სექტემბრის შემდეგ, ევროკავშირის წევრი ქვეყნების ანგარიშების განხილვისას უფრო მკაფიოდ დადგეს.

საბოლოო ჯამში, გოგოლაშვილი მიიჩნევს, რომ ჩინეთთან გაფორმებული სტატუსი არანაირ სტაბილურობას არ უზრუნველყოფს. ჩინურ მხარეს ნებისმიერ დროს შეუძლია თანამშრომლობის შეზღუდვა, რადგან ამას არანაირი ლეგალური ბერკეტი არ არეგულირებს.