ფეხბურთი სპორტია, რომელიც მილიონობით ადამიანს ერთი ოცნების გარშემო აერთიანებს. 2026 წლის მსოფლიო ჩემპიონატი სწორედ ის დღესასწაულია, სადაც უცნობი სპორტსმენები ლეგენდებად იქცევიან, ხოლო პატარა ქვეყნები ისტორიას წერენ.

წლევანდელი მუნდიალი წესებითა და მასშტაბით რადიკალურად განსხვავდება წინამორბედებისგან. პირველად ისტორიაში, ტურნირს სამი ქვეყანა — აშშ, კანადა და მექსიკა მასპინძლობს. მონაწილე გუნდების რაოდენობა კი 32-დან 48-მდე გაიზარდა.

ახალი რეალობა მოედანზე

მაღალი ტემპერატურისა და ტენიანობის გამო, მატჩებში ე.წ. წყლის შესვენებები (cooling breaks) დაინერგა. 1-დან 3 წუთამდე პაუზა მსაჯს თითო ტაიმში შეუძლია დანიშნოს, რაც მწვრთნელებისთვის ტაქტიკური დავალებების გადასამეორებლად დამატებით დროს ქმნის.

ამ ცვლილებებმა საფეხბურთო რუკა გააფართოვა. მსოფლიო ჩემპიონატზე გამოჩნდნენ ნაკრებები, რომელთა სახელები აქამდე მუნდიალთან თითქმის არ ასოცირდებოდა.

ისტორიული დებიუტანტები

უზბეკეთი: 34-წლიანი ლოდინის შემდეგ, უზბეკეთის ნაკრებმა მიზანს მიაღწია. ეს წარმატება მთელი ცენტრალური აზიისთვის ისტორიული მომენტია. ახალგაზრდულ ტურნირებზე დაწყებული აღმასვლა ეროვნულმა გუნდმა სტაბილური თამაშით დააგვირგვინა.

იორდანია: ჯამალ სელამის ხელმძღვანელობით, იორდანიამ დაამტკიცა, რომ სწორი სტრატეგიით შეუძლებელი შესაძლებელია. გუნდის ლიდერი მუსა ალ-ტამარია, რომელიც საფრანგეთის ჩემპიონატში თამაშობს.

კაბო-ვერდე: ქვეყანა, რომლის მოსახლეობაც ნახევარ მილიონს არ აღემატება, დისციპლინითა და ორგანიზებული კონტრშეტევებით გამოირჩევა. მათი გუნდი ევროპაში გაზრდილი მოთამაშეების შერწყმითაა შექმნილი.

კურასაო: მსოფლიო ჩემპიონატების ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე მცირემოსახლე ქვეყანა. 2010 წლამდე ნიდერლანდების შემადგენლობაში მყოფი კუნძული, 15-წლიანი ისტორიის მიუხედავად, უკვე გლობალურ სცენაზეა.

კრიტიკოსების მიუხედავად, 48 გუნდის მონაწილეობამ აჩვენა, რომ მუნდიალი მხოლოდ ელიტარული ნაკრებების შეკრება აღარაა. ეს არის ადგილი, სადაც ნებისმიერ ქვეყანას საკუთარი ისტორიის მოყოლა შეუძლია.