პოლიტოლოგი ნიკოლოზ მეტრეველი მედიასივრცეში არსებულ მეთოდებს მწვავედ აკრიტიკებს. მისი შეფასებით, როდესაც მედიასაშუალებები ძველ კადრებს ახალი ამბის შეფუთვით ავრცელებენ, ეს პროფესიული სტანდარტების სერიოზულ დარღვევას წარმოადგენს.

მეტრეველის თქმით, პრობლემა განსაკუთრებით მაშინ მწვავდება, როდესაც საზოგადოებას ავიწყებენ, რომ კონკრეტულ საქმეებზე დამნაშავეები უკვე დასჯილები არიან. მსგავსი მიდგომა, მისი აზრით, არ არის ჟურნალისტიკა, არამედ „ჟანრის კრიზისის“ მკაფიო გამოხატულება.

მანიპულაცია თუ ჟურნალისტური სტანდარტი?

პოლიტოლოგი სვამს კითხვას, თუ რა მიზანს ემსახურება ძველი მასალების აქტუალიზაცია. მისი დაკვირვებით, მიზანმიმართულად ხდება რეალობის დამახინჯება, რათა აუდიტორიამ მიიღოს ისეთი შთაბეჭდილება, თითქოს მოვლენები ახლახან განვითარდა ან სამართლებრივი რეაგირება არ მომხდარა.

„როდესაც ძველი კადრები ახალი ამბის შეფუთვით გადის ეთერში და ის ნაწილი ავიწყდებათ, რომ დამნაშავეები უკვე დასჯილები არიან, ამას ჟურნალისტიკა ჰქვია თუ ჟანრის კრიზისი?“ - აცხადებს მეტრეველი.

პროფესიული პასუხისმგებლობა

მედიის როლი საზოგადოების ობიექტურ ინფორმირებაში გადამწყვეტია. მეტრეველის კრიტიკა სწორედ იმ დეფიციტს ეხება, რასაც ხშირად ვხედავთ საინფორმაციო გამოშვებებში. ფაქტების კონტექსტიდან ამოგლეჯა და აუდიტორიის შეცდომაში შეყვანა, პოლიტოლოგის აზრით, მედიის მიმართ ნდობას ამცირებს.

საბოლოოდ, ნიკოლოზ მეტრეველი მიიჩნევს, რომ მედიამ უნდა შეწყვიტოს ძველი არქივების მანიპულაციური გამოყენება და დაუბრუნდეს ეთიკურ სტანდარტებს, სადაც ფაქტების სიზუსტე და მათი სწორი კონტექსტი პრიორიტეტულია.