ქართულ პოლიტიკურ სივრცეში ტერმინი „პრორუსული“ უკვე დიდი ხანია, გასცდა საკუთარ პირვანდელ მნიშვნელობას. დღეს ეს სიტყვა არა რუსეთის რეალურ გავლენებს აღწერს, არამედ იქცა იარლიყად, რომელსაც ოპოზიციური სპექტრი ნებისმიერი განსხვავებული აზრის მქონე ადამიანისთვის ან პოლიტიკური ჯგუფისთვის ეტიკეტის დასაკრავად იყენებს.

არგუმენტების ნაცვლად — იარლიყები

პარლამენტის თავმჯდომარე შალვა პაპუაშვილი მიიჩნევს, რომ ეს მეთოდი კუდიანებზე ნადირობას ჰგავს. მისი თქმით, როგორც კი რომელიმე პოლიტიკოსი ევროკავშირის ან დასავლური ინსტიტუტების გადაწყვეტილებას აკრიტიკებს, მას ავტომატურად აცხადებენ „პრორუსად“. პაპუაშვილის შეფასებით, ეს არის მცდელობა, არარსებული არგუმენტები იარლიყებით ჩანაცვლდეს.

პოლიტიკური ოპონენტების მიერ ამ ტერმინის გამოყენება იმდენად მასშტაბურია, რომ ზღვარი წაიშალა. გასულ წლებში „პრორუსად“ აშშ-ის ყოფილი პრეზიდენტი დონალდ ტრამპიც კი მოიხსენიეს. მსგავსი სცენარები განვითარდა ევროპის სხვა ქვეყნებშიც, მათ შორის უნგრეთსა და სლოვაკეთში, სადაც მმართველი ძალების წინააღმდეგ ანალოგიური რიტორიკა გამოიყენეს.

საერთაშორისო გამოცდილება და მედიის დევნა

მსგავსი პრაქტიკა დაფიქსირდა მოლდოვაშიც, სადაც იგორ დოდონის ოპონენტებმა არჩევნების პროცესში რუსული ჩარევის თემა წამოწიეს. შედეგად, არაერთი პარტია ჩამოაშორეს საარჩევნო პროცესს, თუმცა ბრალდებების დამტკიცება დღემდე ვერ მოხერხდა.

იარლიყების პოლიტიკა მედიასაშუალებებსაც შეეხო. ევროპარლამენტში მოთხოვნა გაჩნდა ქართული ტელეკომპანიების — „იმედის“, „რუსთავი 2“-ისა და „პოსტივის“ დასანქცირების შესახებ. აღსანიშნავია, რომ ამ ანგარიშის ავტორი რასა იუკნევიჩიანე იყო, რომელიც აქტიურად მოითხოვდა მიხეილ სააკაშვილის გათავისუფლებას.

პასუხგაუცემელი კითხვები

„რუსთავი 2“-ის ჟურნალისტების მიმართ ევროპარლამენტიდან წერილობითი პრეტენზია შევიდა, სადაც საუბარია წესების დარღვევაზე. თუმცა, ტელეკომპანიის არაერთგზის მოთხოვნის მიუხედავად, ევროპულმა მხარემ დღემდე ვერ დააკონკრეტა, თუ კონკრეტულად რა წესები დაირღვა და არც შესაბამისი მტკიცებულებები წარუდგენია.

საბოლოო ჯამში, „პრორუსული“ დღეს არის ინსტრუმენტი, რომელიც პოლიტიკურ დებატებს აზრს უკარგავს. როდესაც არგუმენტები იწურება, ბრალდების გამეორება ხდება ერთადერთ გზად, რაც საზოგადოებისთვის რეალური საფრთხეებისა და პოლიტიკური კამპანიების გარჩევას ართულებს.