დიდი მანჩესტერის მერი ენდი ბერნემი პოლიტიკური კარიერის ახალ ეტაპზე გადადის. მისი ხედვა, რომელსაც თავად „მანჩესტერულ მოდელს“ უწოდებს, შესაძლოა მალე ბრიტანეთის მთავრობის პოლიტიკის ნაწილი გახდეს. ბერნემის სტრატეგია ეფუძნება კოლექტივიზმისა და მეწარმეობის სინთეზს, რაც მიზნად ისახავს 1980-იანი წლების დერეგულაციისა და პრივატიზაციის შედეგების აღმოფხვრას.

რა არის „მანჩესტერული მოდელი“?

ბერნემის პოლიტიკური კრედო ემყარება „პროდუქტიული სახელმწიფოს“ კონცეფციას. როგორც ექსპერტი მეთიუ ლოურენსი აღნიშნავს, ეს ნიშნავს სახელმწიფოს აქტიურ მონაწილეობას ეკონომიკაში. ნაცვლად მხოლოდ მარეგულირებლის ფუნქციისა, სახელმწიფო ხდება აქტივების მფლობელი და ოპერატორი ისეთ სექტორებში, როგორიცაა ენერგეტიკა და საზოგადოებრივი ტრანსპორტი.

ამ მიდგომის თვალსაჩინო მაგალითია „Bee Network“ – მანჩესტერის ავტობუსების სისტემა, სადაც დაწესებულია ფიქსირებული ტარიფი და უზრუნველყოფილია სრული კოორდინაცია. ბერნემი ამბობს, რომ ეს არის პასუხი 1986 წლის დერეგულაციაზე, რომელმაც საზოგადოებრივი ტრანსპორტის ქსელი დააზიანა.

პოლიტიკური ტრანსფორმაცია

ბერნემის პოლიტიკური გზა მარტივი არ ყოფილა. 11 წლის წინ ის ლეიბორისტული პარტიის ლიდერობისთვის იბრძოდა და მაშინდელი რიტორიკა რადიკალურად განსხვავდებოდა დღევანდელისგან. თავად მერი აღიარებს, რომ წარსულში არასწორ რჩევებს უსმენდა და მისი მაშინდელი პოზიციები „არაავთენტური“ იყო.

დღეს ბერნემი აქცენტს აკეთებს სოციალურ უსამართლობაზე, ენერგიისა და საცხოვრებლის გაძვირებაზე. მისი თქმით, ბრიტანეთი უკვე 40 წელია არასწორი მიმართულებით ვითარდება, სადაც ეკონომიკური ძალაუფლება ჩრდილოეთიდან ცენტრისკენ გადაიქაჩა.

„მანჩესტერული მოდელი არ არის უტოპია, მაგრამ ეს არის მცდელობა, დაუბრუნდეს სოციალური დემოკრატიის პრინციპები თანამედროვე ეკონომიკურ რეალობას,“ – აღნიშნავენ ანალიტიკოსები.

პერსპექტივები

ბერნემის მიმართ სკეპტიკოსები კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებენ მისი გეგმების დაფინანსების წყაროებსა და ბაზრის რეაქციას. თუმცა, ლეიბორისტული პარტიის შიგნით მისი იდეები სულ უფრო მეტ გავლენას იძენს. მისი გამოსვლები გლასტონბერის ფესტივალზე თუ საინვესტიციო სამიტებზე აჩვენებს, რომ მან შეძლო ამომრჩეველთან კავშირის დამყარება, რაც ბევრ სხვა პოლიტიკოსს აკლია.

მომავალი გვიჩვენებს, შეძლებს თუ არა ენდი ბერნემი საკუთარი მანჩესტერული გამოცდილების ვესტმინსტერის მასშტაბით მასშტაბირებას. ერთი რამ ცხადია: მან ლეიბორისტულ პარტიას დაუბრუნა იდეოლოგიური მუხტი, რომელიც ტექნოკრატიული დებატების ფონზე თითქმის გამქრალი იყო.