ფიფას პრეზიდენტი ჯანი ინფანტინო მსოფლიო ჩემპიონატის ისტორიაში პირველად აღმოჩნდა გარემოში, სადაც „ერთი ხელის მოსმით“ გადაწყვეტილებების მიღება შეუძლებელია. თუ რუსეთსა და ყატარში ფიფა ავტორიტარულ ლიდერებთან თანამშრომლობდა, ჩრდილოეთ ამერიკაში მათ 11 სხვადასხვა მასპინძელ ქალაქთან და ადგილობრივ თვითმმართველობებთან უწევთ მოლაპარაკება.

ფედერალიზმი როგორც დაბრკოლება

აშშ-ში ჩასულმა ფიფამ აღმოაჩინა, რომ „სახელმწიფოს მეთაურის დარწმუნება“ საკმარისი არ არის. ამერიკული ფედერალიზმი ძალაუფლებას შტატებსა და ადგილობრივ ხელისუფლებებს უნაწილებს, რაც ბიუროკრატიულ პროცესებს ართულებს. როგორც ნიუ-იორკისა და ნიუ-ჯერსის საორგანიზაციო კომიტეტის ხელმძღვანელი ალექს ლასრი აღნიშნავს, აშშ-ის სისტემა რადიკალურად განსხვავდება სხვა დასავლური დემოკრატიებისგანაც კი.

ფაქტობრივად, ფიფა აღმოჩნდა სიტუაციაში, სადაც მას არ ჰყავს ერთი „საკონტაქტო პირი“, ვისაც პრობლემების მოგვარებას სთხოვს.

კონფლიქტები ადგილობრივ დონეზე

პოლიტიკური და მუნიციპალური ლიდერები საკუთარ პრიორიტეტებს იცავენ, რაც ფიფას გეგმებს ხშირად ეწინააღმდეგება. მაგალითად, მასაჩუსეტსის ხუთწევრიანმა საბჭომ ფიფასთვის ლიცენზიის გაცემის სანაცვლოდ დამატებითი დათმობები მოითხოვა. მსგავსი დაპირისპირება მოხდა ნიუ-ჯერსის გუბერნატორ მიკი შერილთანაც, რომელიც ტრანსპორტირების ხარჯების ანაზღაურების საკითხზე ფიფას საჯაროდ დაუპირისპირდა.

  • ნიუ-იორკი: მერმა ზოჰრან დამანიმ ფიფას აიძულა უარი ეთქვა სტადიონებზე წყლის ბოთლების აკრძალვაზე.
  • სამართლებრივი წნეხი: ოთხი შტატის გენერალური პროკურორი იძიებს ფიფას ბილეთების რეალიზაციის პრაქტიკას.

პოლიტიკა თუ ფეხბურთი?

მიუხედავად იმისა, რომ ფიფას მრჩევლები ამტკიცებენ, თითქოს ინფანტინო პოლიტიკით არ ინტერესდება, რეალობა სხვაგვარია. აშშ-ის დეცენტრალიზებული მმართველობა ორგანიზაციას აიძულებს, გაითვალისწინოს ადგილობრივი კანონმდებლობა და საზოგადოებრივი აზრი. ეს არის გაკვეთილი, რომელსაც ფიფას ხელმძღვანელობა 21-ე საუკუნის „ალექსის დე ტოკვილის“ მსგავსად, საკუთარი შეცდომებით სწავლობს.