„ოქროს თაობა“ — ეს ფრაზა ინგლისის 2006 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ნაკრებისთვის დღემდე მტკივნეულ მოგონებად რჩება. გუნდის ყოფილი მცველი რიო ფერდინანდი აღიარებს, რომ ამ ტერმინის გახსენებაც კი უხერხულობას ჰგვრის და იმ პერიოდს ბედნიერად არ მიიჩნევს.

ვარსკვლავური შემადგენლობა და რეალობა

სვენ-გორან ერიქსონის ხელმძღვანელობით, ინგლისის ნაკრები სავსე იყო მსოფლიო დონის ვარსკვლავებით: დევიდ ბექჰემი, სტივენ ჯერარდი, ფრენკ ლამპარდი და უეინ რუნი. თუმცა, მოედანზე მათი შეთავსება მწვრთნელებისთვის გადაუჭრელ პრობლემად იქცა.

სტივ მაკლარენი, რომელიც იმ დროს მწვრთნელის ასისტენტი იყო, იხსენებს, რომ მთავარი გამოწვევა ჯერარდისა და ლამპარდის ერთად თამაში იყო. ორივე ფეხბურთელი შეტევაზე ორიენტირებული იყო, რამაც გუნდური ბალანსი დაარღვია.

„ბადენ-ბადენის ცირკი“

ჩემპიონატის დაწყებამდე ნაკრები აშკარად გადართული იყო შოუბიზნესურ ცხოვრებაზე. დევიდ ბექჰემის მდიდრული წვეულება, სადაც ცნობილი სახეები და პაპარაცები იყვნენ შეკრებილები, გუნდის იმიჯისთვის უფრო დამაზიანებელი აღმოჩნდა, ვიდრე სასარგებლო.

გერმანიაში, ქალაქ ბადენ-ბადენში, ფეხბურთელების ცოლებისა და მეგობარი გოგონების (WAGs) გამოჩენამ მედიის ყურადღება მთლიანად გუნდის თამაშიდან გასართობ ქრონიკებზე გადაიტანა. რიო ფერდინანდი იხსენებს, რომ ეს პროცესი წააგავდა „ცირკს“, რომელიც ფეხბურთელებს მოდუნების საშუალებას არ აძლევდა.

შიდა კონფლიქტები და კლუბური მეტოქეობა

ფაქტი, რომ მოთამაშეები კლუბებში მუდმივი მეტოქეები იყვნენ, ნაკრებში ერთიანობის დეფიციტს ქმნიდა. ფერდინანდის თქმით, ნაკრების შიგნით არსებობდა „ყალბი ურთიერთობები“, რამაც გუნდური სულისკვეთება დააზიანა. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი მიზეზს „WAGs-ების ეპოქაში“ ხედავს, ყოფილი ჩინოვნიკი დევიდ დევისი მიიჩნევს, რომ ეს მხოლოდ საბაბია და რეალური პრობლემები გუნდის შიგნით იყო.

„მე უბრალოდ მათ კარგ ფეხბურთელთა ნაკრებს ვუწოდებდი“, — ამბობს სტივ მაკლარენი 20 წლის შემდეგ.

საბოლოოდ, 2006 წლის მსოფლიო ჩემპიონატმა ინგლისისთვის მორიგი იმედგაცრუება მოიტანა, რამაც დაამტკიცა, რომ მხოლოდ ინდივიდუალური ნიჭი დიდი ტურნირების მოსაგებად საკმარისი არ არის.