ბრინჯის ტომარაში დამალული ბავშვობა: მსოფლიო თასის ლტოლვილი ვარსკვლავები

როდესაც ანტონიო რუდიგერი გერმანიის ნაკრების შემადგენლობაში მოედანზე გამოვიდა, მისმა ოჯახმა იცოდა, რომ ეს მხოლოდ ფეხბურთი არ იყო. მადრიდის „რეალის“ მცველის მშობლები სიერა-ლეონეს ათწლიანი სამოქალაქო ომისგან გაიქცნენ, რათა ევროპაში ახალი ცხოვრება დაეწყოთ.

რუდიგერი BBC Sport Africa-სთან საუბარში იხსენებს თავისი ოჯახის დრამატულ ისტორიას. მისი ბიძა ყველაფერს აკეთებდა, რათა ბავშვები მეამბოხეებს არ ჩავარდნოდათ ხელში და ბავშვ ჯარისკაცებად არ ექციათ.

„ბიძაჩემმა ისინი ბრინჯის ტომარაში დამალა, რათა დედაქალაქამდე უსაფრთხოდ ჩაეყვანა. ზოგჯერ მათ მიწაზე წოლა და მკვდრების გამოსახვა უწევდათ, რომ არ ესროლათ ან არ გაეტაცებინათ“, — ყვება ფეხბურთელი.

რუდიგერი, რომელიც ბერლინში ლტოლვილთა ცენტრში გაიზარდა, ამბობს, რომ ამ გამოცდილებამ მას შრომისმოყვარეობა ასწავლა. ის ახლა გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის კამპანიას უერთდება, რათა ლტოლვილთა უფლებების შესახებ ხმა აიმაღლოს.

მსგავსი ისტორია აქვს კანადის ნაკრების კაპიტანს, ალფონსო დევისს. მისი მშობლები ლიბერიის სამოქალაქო ომს გაექცნენ და წლები ლტოლვილთა ბანაკში გაატარეს. „კანადამ მომცა შესაძლებლობა, ვყოფილიყავი ის, ვინც ვარ“, — ამბობს დევისი.

გლობალური ნარატივის ცვლილება

გაეროს კამპანიაში რუდიგერისა და დევისის გარდა, სხვა ვარსკვლავებიც მონაწილეობენ: ედუარდო კამავინგა, ვიქტორ მოზესი და ასმირ ბეგოვიჩი. ისინი ცდილობენ საზოგადოებას შეახსენონ, რომ ლტოლვილები ხშირად საკუთარი ცხოვრების უკეთესობისკენ შეცვლას ცდილობენ.

თუმცა, პოლიტიკური კონტექსტი რთულია. აშშ-ში პრეზიდენტ ტრამპის ადმინისტრაციამ ლტოლვილთა მიღების პროგრამა მკვეთრად შეზღუდა. თუ ბაიდენის პრეზიდენტობის ბოლო წელს 100 000-ზე მეტი ლტოლვილი მიიღეს, ახლა ეს რიცხვი მინიმუმამდეა დასული.

კანადა, პირიქით, აგრძელებს ლტოლვილთა მიღებას, სადაც ბოლო ათწლეულში მიღებულთა რაოდენობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა. ფეხბურთელები იმედოვნებენ, რომ სპორტის საშუალებით შეძლებენ შეცვალონ დამოკიდებულება მათ მიმართ, ვინც ომს გამოექცა.