ჰაიტის ეროვნული ნაკრებისთვის მსოფლიო ჩემპიონატზე მოხვედრა გაცილებით მეტია, ვიდრე უბრალოდ სპორტული წარმატება. ქვეყანაში, სადაც განგური და კრიმინალური დაჯგუფებები ყოველდღიურობის ნაწილია, ფეხბურთი იმედის ერთადერთ წყაროდ რჩება.
ჰაიტიმ ბოლოს მსოფლიო თასზე 1974 წელს ითამაშა. წელს კი გუნდი C ჯგუფში ბრაზილიას, შოტლანდიასა და მაროკოს დაუპირისპირდება. საინტერესოა, რომ ჰაიტელებს ტრადიციულად ბრაზილიის ნაკრები უყვართ, თუმცა წელს თავიანთი გუნდის მხარდაჭერა პრიორიტეტულია.
ქვეყანაში არსებული მძიმე ვითარების გამო, ეროვნულ ნაკრებს საშინაო მატჩების ჩატარება ხუთი წელია არ შეუძლია. სტადიონი, სადაც ადრე თამაშობდნენ, ამჟამად შეიარაღებული დაჯგუფებების კონტროლის ქვეშაა.
ნაკრების მთავარი მწვრთნელი, ფრანგი სებასტიან მინი, გუნდს დისტანციურად აკომპლექტებს. შემადგენლობის უმეტესი ნაწილი საზღვარგარეთ დაბადებული მოთამაშეებისგან შედგება. გამონაკლისია ვუდენსკი პიერი, რომელიც დედაქალაქის ერთ-ერთ ყველაზე სახიფათო უბანში გაიზარდა.
„ვუდენსკი იმ ხალხის სახეა, რომელსაც სურს დაამტკიცოს, რომ ჰაიტი არ მომკვდარა და მასში ნიჭი კვლავ ცოცხლობს“, – ამბობს ადგილობრივი ჟურნალისტი პიერ რიჩარდ მიდი.
ჰაიტიში ელექტროენერგიის ქრონიკული დეფიციტია, თუმცა ფანები მატჩების საყურებლად მობილიზდნენ. ადგილობრივი ორგანიზაციები მზის ენერგიაზე მომუშავე სისტემებსა და ტელევიზორებს ანაწილებენ, რათა მოსახლეობამ ისტორიული თამაშების ნახვა შეძლოს.
ნაკრების კაპიტანი და საუკეთესო ბომბარდირი დუკენს ნაზონი აცხადებს, რომ მოედანზე გასვლა მათი ქვეყნის ისტორიული პასუხისმგებლობაა. ფეხბურთელებს სჯერათ, რომ მათი წარმატება ახალგაზრდებს ძალადობისა და კრიმინალისგან თავის არიდებისკენ უბიძგებს.
მიუხედავად იმისა, რომ ჰაიტის ნაკრები საშინაო მატჩებს 800 კილომეტრის მოშორებით, კურასაოში ატარებს, დიასპორის მხარდაჭერა უზარმაზარია. გუნდი ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ბოსტონში, შოტლანდიასთან მატჩით დაიწყებს ასპარეზობას, სადაც ჰაიტური თემი საკმაოდ მრავალრიცხოვანია.
დისკუსია
0 კომენტარი
ჯერ კომენტარი არ არის — იყავი პირველი.