ტექნოლოგიურ სამყაროში დამკვიდრდა მავნე ჩვევა: სისტემების შექმნისას ადამიანს მხოლოდ „დეტალად“ განიხილავენ, რომელიც მოდელში მექანიკურად უნდა ჩაჯდეს. ხშირად გვესმის არგუმენტი, რომ თუ რამე არ მუშაობს — მაგალითად, Agile-ის მეთოდოლოგია ან ხელოვნური ინტელექტის აგენტური სისტემები — ეს მხოლოდ არასწორი იმპლემენტაციის ბრალია. თუმცა, პრობლემა გაცილებით ღრმაა.

სისტემები, რომლებიც ადამიანებისგან არაბუნებრივ ქცევას მოითხოვენ, განწირულია. ინჟინრები, რომლებიც საკუთარ მოდელებს იდეალურად მიიჩნევენ, ხშირად უგულებელყოფენ იმ ფაქტს, რომ მომხმარებელი არ არის აბსტრაქტული ერთეული, არამედ კულტურული, ბიოლოგიური და პირადი გამოცდილებით აღჭურვილი სუბიექტი.

საინტერესოა პარადოქსი: ტექნოლოგიური სექტორის წარმომადგენლები, რომლებიც ენთუზიაზმით ქადაგებენ AI-ს გარდაუვალობას, ხშირად ცინიკურად უყურებენ ისტორიულ პოლიტიკურ ექსპერიმენტებს, როგორიცაა კომუნიზმი. მათთვის კომუნიზმის მარცხი „ადამიანური ბუნების გაუთვალისწინებლობით“ აიხსნება. თუმცა, ისინი ვერ ამჩნევენ, რომ საკუთარი სისტემების დანერგვისას იმავე შეცდომას უშვებენ.

თუ ადამიანები ახალ სისტემას არ ერგებიან, ინჟინრები ხშირად იძულების მეთოდებს მიმართავენ. ეს შეიძლება იყოს ეკონომიკური წნეხი ან უფრო მკაცრი, ავტორიტარული მექანიზმები. ისტორიულად, სისტემური ცვლილებები ხშირად მოითხოვდა არა მხოლოდ ეკონომიკურ, არამედ ფიზიკურ და პოლიტიკურ იძულებასაც.

დღევანდელი ტექნოლოგიური ლიდერები, რომლებიც ეფექტურობის სახელით ახალ სამუშაო პროცესებს ნერგავენ, ვალდებულნი არიან დაფიქრდნენ: რამდენად მასშტაბური იძულებაა საჭირო იმისთვის, რომ ადამიანები მათ მიერ დაპროექტებულ „იდეალურ“ მოდელში ჩაჯდნენ? ნამდვილი ინჟინერია არ არის მხოლოდ აბსტრაქტული კოდი; ეს არის ადამიანური ფაქტორის ინტეგრაცია სისტემაში.

საბოლოო ჯამში, თუ სისტემა ვერ ითვალისწინებს რეალურ ადამიანებს, ის სისტემური ინჟინერიის თვალსაზრისით უკვე წარუმატებელია. ტექნოლოგიური პროგრესი არ უნდა იყოს იძულების ინსტრუმენტი, არამედ უნდა ეფუძნებოდეს ადამიანური შესაძლებლობების რეალისტურ ანალიზს.