ონლაინ სივრცეში ასაკის ვერიფიკაციის მოთხოვნა სულ უფრო მკაცრდება. დიდი ბრიტანეთი, ევროკავშირი, ავსტრალია და აშშ-ის არაერთი შტატი უკვე აღარ კმაყოფილდება მხოლოდ „მე 18 წლის ვარ“ ტიპის ფორმალური თანხმობით. მარეგულირებლები ბიზნესს უფრო საიმედო მექანიზმების დანერგვას ავალდებულებენ.

თუმცა, მთავარი გამოწვევა რჩება კითხვა: როგორ დავადასტუროთ მომხმარებლის ასაკი ისე, რომ არ დაირღვეს მისი კონფიდენციალურობა და არ შეიქმნას მონაცემთა გაჟონვის რისკი?

დღეს არსებული პრაქტიკა ხშირად მოითხოვს პირადობის მოწმობის ან პასპორტის ასლის ატვირთვას. ეს მეთოდი მომხმარებლისთვის სარისკოა, რადგან დოკუმენტები ინახება სერვერებზე, რომელთა გატეხვის შემთხვევაში მგრძნობიარე ინფორმაცია კრიმინალების ხელში აღმოჩნდება. კომპანიებისთვის კი ეს დიდი პასუხისმგებლობა და სამართლებრივი რისკია.

რატომ არის სახის სკანირება სადავო?

სახის სკანირების ტექნოლოგიები, მიუხედავად მათი სიზუსტისა, მომხმარებელთა მხრიდან მწვავე კრიტიკას იმსახურებს. პრობლემა ისაა, რომ ასაკის დასადგენად შექმნილი ინფრასტრუქტურა მომავალში ადამიანის იდენტიფიცირებისთვისაც შეიძლება იქნას გამოყენებული. პლატფორმებმა, რომლებმაც ეს სისტემა დანერგეს, უკვე მიიღეს მომხმარებლების ნეგატიური რეაქცია და ხშირად იძულებულნი გახდნენ, აღნიშნული მეთოდი გაეუქმებინათ.

რა არის ალტერნატივა?

მსოფლიო მარეგულირებლები ერთხმად აცხადებენ, რომ ე.წ. „თვითდეკლარირება“ (მომხმარებლის მიერ მხოლოდ ღილაკზე დაჭერა) უკვე აღარ აკმაყოფილებს კანონის მოთხოვნებს. შესაბამისად, ტექნოლოგიური სექტორი ახალი, ნაკლებად ინვაზიური მეთოდების ძიებაშია, როგორიცაა ხმოვანი ანალიზი, რომელიც ასაკის დადგენას პირადობის მოწმობის გარეშე ცდილობს.