2015 წელს, როდესაც The Witcher 3: Wild Hunt გამოვიდა, თამაშმა კრიტიკოსებისა და მოთამაშეების აღფრთოვანება გამოიწვია. თუმცა, Ars Technica-ს ავტორი იხსენებს, რომ ამ მასშტაბურ ჰიტთან დაკავშირებით განსხვავებული აზრის დაფიქსირება მაშინ რთული იყო. მან წლები დაუთმო თამაშის დასრულებას მხოლოდ იმიტომ, რომ საზოგადოებრივი განწყობა და კრიტიკული შეფასებები ამას მოითხოვდა.

საზოგადოებრივი წნეხი და „Game of the Year“ სტატუსი

თამაშის გამოსვლისთანავე ინტერნეტ სივრცე, მათ შორის Reddit და სოციალური ქსელები, გადაივსო დადებითი მიმოხილვებითა და მემებით. ჟურნალისტები წერდნენ ვრცელ ესეებს იმაზე, თუ რატომ არის ეს პროექტი შედევრი. შედეგად, თამაში „წლის თამაშის“ (Game of the Year) უამრავი ჯილდოთი დაჯილდოვდა.

ავტორი აღნიშნავს, რომ ეს გამოცდილება ჰგავს 2025 წელს Clair Obscur: Expedition 33-ის გარშემო ატეხილ აჟიოტაჟს. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი გავლენიანი პირი და ჟურნალისტი თამაშს აქებდა, ავტორისთვის ის მაინც არ აღმოჩნდა საინტერესო, რაც კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს ინდივიდუალური გემოვნების მნიშვნელობას.

რატომ ვასრულებთ იმას, რაც არ მოგვწონს?

ხშირად, პოპულარული კულტურა ქმნის ილუზიას, რომ თუ თამაში მაღალ შეფასებას იღებს, ის აუცილებლად ყველას უნდა მოსწონდეს. ეს ქმნის ფსიქოლოგიურ ბარიერს, სადაც მოთამაშე თავს დამნაშავედ გრძნობს, თუ მას „საყოველთაოდ აღიარებული“ შედევრი არ სიამოვნებს.

„მე არ მომწონს The Witcher 3: Wild Hunt. ვიცი, რომ ეს იმედგაცრუებას იწვევს და იმედი მაქვს, ჩემი აზრის მიუხედავად, პატივისცემას შეინარჩუნებთ“, - წერს ავტორი.

საბოლოო ჯამში, Ars Technica-ს სტატია მოგვიწოდებს, რომ ვიდეოთამაშები პირველ რიგში გართობის საშუალებაა და არა ვალდებულება. თუ თამაში არ განიჭებთ სიამოვნებას, მისი დასრულება მხოლოდ იმიტომ, რომ ის პოპულარულია, დროის კარგვაა.