კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში ებოლას ვირუსის ახალი აფეთქება მიმდინარეობს. ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის მონაცემებით, დაავადებამ უკვე 170-ზე მეტი ადამიანის სიცოცხლე იმსხვერპლა. ეს რიგით მე-17 ეპიდემიაა მას შემდეგ, რაც ვირუსი 1976 წელს აღმოაჩინეს.

საფრთხე და რეალობა

პატრიკ ფეილი, რომელმაც ლიბერიაში ებოლას ეპიდემია გადაიტანა, იხსენებს, თუ როგორ გახდა ვირუსის მსხვერპლი საკუთარი მეგობრის დაკრძალვაზე დასწრების შემდეგ. მისი თქმით, კრიზისის დროს ყველაზე დიდი შეცდომა უსაფრთხოების წესების უგულებელყოფაა.

ამჟამად კონგოში გავრცელებული ებოლას შტამი „ბუნდიბუგიო“ (Bundibugyo) შედარებით იშვიათია. პრობლემა იმაშია, რომ ამ შტამის წინააღმდეგ არსებული ვაქცინები, მათ შორის Ervebo, ეფექტური არ არის. გენეტიკური სხვაობა დაახლოებით 30%-ს შეადგენს.

ვაქცინის დეფიციტი და გამოწვევები

პროფესორი თომას გეისბერტი, რომელიც ებოლას ვაქცინების ერთ-ერთი გამომგონებელია, განმარტავს, რომ ახალი ვაქცინის შექმნასა და ტესტირებას შესაძლოა თვეები დასჭირდეს. კვლევები მიმდინარეობს, თუმცა ფარმაცევტული კომპანიები ხშირად თავს იკავებენ მილიარდიანი ინვესტიციებისგან, რადგან მას ნაკლებად მომგებიანად მიიჩნევენ.

„ადრეული შეფერხებები შემთხვევების გამოვლენასა და პაციენტების იზოლაციაში ვირუსის გავრცელებას უწყობს ხელს“, — აცხადებს ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის წარმომადგენელი პატრიკ ოტიმი.

ნდობა და კულტურული ბარიერები

ეპიდემიის მართვაში მთავარი დაბრკოლება ხშირად არა მხოლოდ სამედიცინო ინფრასტრუქტურა, არამედ მოსახლეობის უნდობლობაა. ტრადიციული დაკრძალვის რიტუალების აკრძალვა და უცხოელი მოხალისეების გამოჩენა ადგილობრივებში შიშს და წინააღმდეგობას იწვევს.

ექსპერტები ხაზს უსვამენ, რომ საზოგადოების ჩართულობა და ნდობა ისეთივე მნიშვნელოვანია, როგორც ლაბორატორიები და სამკურნალო ცენტრები. ფეილი აფრთხილებს, რომ მოსახლეობისთვის იმის თქმა, თითქოს ვირუსი „განუკურნებელია“, პაციენტებს სამედიცინო დახმარების ძიების სურვილს უკარგავს.

მიუხედავად იმისა, რომ „ბუნდიბუგიოს“ სიკვდილიანობის მაჩვენებელი 30%-ია, რაც სხვა შტამებთან შედარებით დაბალია, ვირუსის ინკუბაციური პერიოდი შესაძლოა უფრო ხანგრძლივი იყოს, რაც მის კონტროლს ართულებს.