ბოლო 50 წლის განმავლობაში მსოფლიო ეკონომიკის წესებს დასავლური დემოკრატიების ვიწრო წრე განსაზღვრავდა. თუმცა, დღეს საერთაშორისო ასპარეზი მნიშვნელოვნად შეიცვალა და G7-ის გავლენიანი გაერთიანება ახალი გამოწვევების წინაშე აღმოჩნდა.

„დიდი შვიდეულის“ კონკურენტად BRICS-ის ბლოკი იქცა. გაფართოებული გაერთიანება სულ უფრო ხმამაღლა აცხადებს პრეტენზიას „გლობალური სამხრეთის“ ინტერესების დაცვაზე. სტატისტიკა მეტყველებს, რომ BRICS-ის წევრი ქვეყნები აკონტროლებენ მსოფლიო ენერგორესურსების, ნედლეულისა და წარმოების მზარდ წილს.

ახალი რეალობა: ძალთა გადანაწილება

BRICS-ის გაერთიანება უკვე მსოფლიო მოსახლეობის თითქმის ნახევარს წარმოადგენს. ეს არ არის მხოლოდ პოლიტიკური მოთხოვნა, არამედ ეკონომიკური რეალობა, რომელიც გლობალური გადაწყვეტილების მიღების პროცესში ახალი აქტორების ჩართულობას მოითხოვს. G7-ის ტრადიციული მოდელი, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში დომინირებდა, ახლა კონკურენციის პირობებშია.

თუმცა, ამ ორ პოლუსს შორის კიდევ ერთი, მესამე ძალა იკრებს ძალებს. საუბარია ე.წ. „საშუალო ძალის“ მქონე სახელმწიფოებზე. ეს ქვეყნები იმდენად გავლენიანები არიან, რომ მათი იგნორირება შეუძლებელია, თუმცა ისინი თავს იკავებენ მკაფიო არჩევანის გაკეთებისგან.

საშუალო ძალების პოზიცია

მსოფლიო პოლიტიკურ წესრიგში ეს სახელმწიფოები ცდილობენ დამოუკიდებელი პოზიცია შეინარჩუნონ. ისინი არ აპირებენ რომელიმე მხარეს ბრმად მიემხრონ, რაც გლობალურ პროცესებს კიდევ უფრო კომპლექსურს ხდის. შედეგად, საერთაშორისო ურთიერთობები უფრო მრავალფეროვანი და არაპროგნოზირებადი ხდება.

საბოლოო ჯამში, ძველი წესრიგის მიმდევარი G7 და ამბიციური BRICS-ი ახალი გლობალური წესრიგის ჩამოყალიბებისთვის იბრძვიან. ეს დაპირისპირება არ არის მხოლოდ დიპლომატიური რიტორიკა, არამედ რეალური ბრძოლა გავლენისთვის, რომელიც გავლენას ახდენს სავაჭრო გზებზე, ენერგეტიკულ უსაფრთხოებასა და ფინანსურ ბაზრებზე.