ფეხბურთის მოყვარული ინდოელებისთვის მსოფლიო ჩემპიონატის დაწყება კვლავ ნაცნობი იმედგაცრუების განცდას უკავშირდება. მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყანაში ფეხბურთი პოპულარულია, ინდოეთის მამაკაცთა ნაკრები ვერასდროს ცდება საკვალიფიკაციო ეტაპს.
ინდოელი ჟურნალისტები, რომლებიც ტურნირს ადგილზე აშუქებენ, ხშირად აწყდებიან კითხვას: „თქვენს ქვეყანაში ფეხბურთს თამაშობენ?“. ეს კითხვა სიმბოლურია, რადგან ინდოეთი მსოფლიო ასპარეზზე კრიკეტის ქვეყნად უფრო ცნობილია.
ინდოეთის ყოფილი კაპიტანი, ბაიჩუნგ ბუტია, თვლის, რომ ჩემპიონატზე მოხვედრა შეუძლებელი არ არის, თუმცა „მოკლე გზები“ არ არსებობს. მისი თქმით, პრობლემა სისტემურია: ქვეყანას არ გააჩნია გრძელვადიანი ხედვის მქონე მასობრივი სპორტული პროგრამა.
78 წლის შიამ ტაპა, 1970 წლის აზიური თამაშების ბრინჯაოს მედლის მფლობელი, უფრო კატეგორიულია. ის ამბობს, რომ საშუალო ფენის მშობლები შვილებს ფეხბურთის ნაცვლად კრიკეტის წრეებზე გზავნიან, რადგან იქ ფინანსური სარგებელი უფრო გარანტირებულად მიაჩნიათ.
ინდოეთის ფეხბურთის ფედერაციის (AIFF) მუშაობა ბოლო წლებში კრიტიკის ქარცეცხლშია. 2014 წელს დაარსებული „ინდოეთის სუპერლიგა“ (ISL), რომელიც დიდ იმედებს ამყარებდა, დღეს გაურკვევლობაშია. კომერციული პარტნიორების არარსებობამ და მენეჯმენტის შეცდომებმა ტურნირის მომავალი კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა.
დღეისთვის ინდოეთი ფიფას რეიტინგში 136-ე ადგილზეა, რაც მას მნიშვნელოვნად ჩამორჩენს ისეთ ქვეყნებს, როგორებიცაა უზბეკეთი (52-ე) და იორდანია (63-ე). სწორედ ამ ქვეყნებმა შეძლეს მსოფლიო ჩემპიონატზე დებიუტი.
ერთადერთი პოტენციური გამოსავალი, რომელსაც ფედერაცია განიხილავს, საზღვარგარეთ მცხოვრები ინდოელი ფეხბურთელების მოზიდვაა. ამჟამად მათ ნაკრებში სათამაშოდ მოქალაქეობის შეცვლა უწევთ, რაც ბევრისთვის ბარიერია.
სანამ ინდოეთი სისტემურ რეფორმებს არ გაატარებს, გულშემატკივრები კვლავ შორიდან უყურებენ მესის, რონალდუს და ნეიმარს, იმედით, რომ ოდესმე მათი ქვეყანაც შეძლებს იმას, რაც კურასაოს მსგავსმა პატარა ქვეყნებმა უკვე შეძლეს.
დისკუსია
0 კომენტარი
ჯერ კომენტარი არ არის — იყავი პირველი.