დონალდ ტრამპის საგარეო პოლიტიკაში ირანთან ომი, სავარაუდოდ, ყველაზე დიდ შეცდომად დარჩება. ამ სამხედრო კამპანიამ არა მხოლოდ ამერიკის მოკავშირეებთან ურთიერთობა დააზიანა, არამედ აჩვენა აშშ-ის გლობალური დომინირების საზღვრები.

შეთანხმება, რომელსაც მხარეებმა მიაღწიეს, ოფიციალურად აჩერებს 28 თებერვალს დაწყებულ საომარ მოქმედებებს. შეთანხმების თანახმად, ჰორმუზის სრუტე იხსნება, რაც გლობალურ ეკონომიკასა და ნავთობის მიწოდებაზე ზეწოლას შეამცირებს.

ომმა ათასობით ადამიანის სიცოცხლე იმსხვერპლა და გაანადგურა ინფრასტრუქტურა. განსაკუთრებით მძიმე შედეგები მოჰყვა სასოფლო-სამეურნეო სასუქების მიწოდების შეფერხებას, რაც საფრთხეს უქმნის აფრიკის ქვეყნებს. აშშ-მა და ისრაელმა ირანის ძალები არასწორად შეაფასეს, რამაც კონფლიქტი გაახანგრძლივა.

საომარი მოქმედებების პირველ ფაზაში ისრაელმა ირანის უზენაესი ლიდერი აიათოლა ალი ხამენეი მოკლა, ხოლო აშშ-ის საჰაერო იერიშს მინაბში 150-ზე მეტი მშვიდობიანი მოქალაქე, მათ შორის ათეულობით ბავშვი ემსხვერპლა. რეჟიმის დამხობის ნაცვლად, ომმა თეირანში ახალი, უფრო რადიკალური თაობის აღზევებას შეუწყო ხელი.

EPA

ისრაელი, რომელიც ომში აშშ-ის მთავარი პარტნიორი იყო, ამ შეთანხმებით უკმაყოფილოა. პრემიერ-მინისტრი ბენიამინ ნეთანიაჰუ ახლა შიდაპოლიტიკურ კრიზისს უმკლავდება და ოქტომბერში დაგეგმილი არჩევნების წინ მისი პოზიციები შესუსტებულია. მიუხედავად ცეცხლის შეწყვეტისა, ისრაელი აცხადებს, რომ ლიბანის, სირიისა და ღაზას სექტორის ოკუპირებულ ტერიტორიებზე დარჩენას განუსაზღვრელი ვადით გეგმავს.

მიღწეული მემორანდუმი მხოლოდ 14 პუნქტს მოიცავს და მომავალ მოლაპარაკებებს ტოვებს ისეთ საკითხებს, როგორიცაა ირანის ბირთვული პროგრამა და სანქციების მოხსნის პირობები. ნდობის დეფიციტი და იდეოლოგიური უფსკრული მხარეებს შორის ჯერ კიდევ დიდია.

Abbas FAKIH / AFP via Getty Images