ლოს-ანჯელესის ქუჩებში მსოფლიო ჩემპიონატის ატმოსფერო სუფევს. ქალაქი, რომელიც 32-წლიანი პაუზის შემდეგ კვლავ მასპინძლობს ფეხბურთის მთავარ ტურნირს, რვა მატჩისთვის ემზადება, მათ შორის აშშ-ისა და პარაგვაის დაპირისპირებისთვის.

მიუხედავად ფეხბურთისადმი დიდი სიყვარულისა, ადგილობრივი გულშემატკივრებისთვის სტადიონზე მოხვედრა ფუფუნებად იქცა. ბილეთების ფასები იმდენად მაღალია, რომ ბევრი ფანი, მათ შორის ხუან კორტესი, მატჩების ყურებას ტელეეკრანებთან ამჯობინებს.

„ვისურვებდი, რომ ფეხბურთის ნამდვილ მოყვარულებს საკუთარი კერპების თამაშის ხილვის შესაძლებლობა ჰქონოდათ. არც ისე ხშირად ხდება, რომ ჩემს ქვეყანაში მსოფლიო ჩემპიონატი იმართება“, — ამბობს კორტესი. მიუხედავად იმისა, რომ სტადიონზე ვერ მიდის, ის მაინც აღფრთოვანებულია იმით, რომ მსოფლიოს საუკეთესო ნაკრებები მის ქალაქში არიან.

ტურნირის გარშემო არსებული პოლიტიკური ფონი კი უფრო კომპლექსურია. დონალდ ტრამპის ადმინისტრაციის მიგრაციულმა და სავიზო პოლიტიკამ არაერთი გულშემატკივარი და სპორტსმენი დააზარალა. ცნობილი გახდა, რომ აშშ-ის ხელისუფლებამ ვიზაზე უარი უთხრა სომალელ მსაჯ ომარ არტანს, ხოლო ერაყელი ფეხბურთელი აიმენ ჰუსეინი ჩიკაგოს აეროპორტში შვიდი საათის განმავლობაში ჰყავდათ დაკავებული.

პოლიტიკა სტადიონის მიღმა

განსაკუთრებული დაძაბულობა ირანის ნაკრების გარშემო შეიქმნა. პრეზიდენტმა ტრამპმა განაცხადა, რომ ირანელი ფეხბურთელების ჩამოსვლა „უსაფრთხოების მიზნით“ მიზანშეწონილი არ იყო. შედეგად, ირანის ნაკრებმა ბაზა მექსიკაში მოაწყო და აშშ-ში მხოლოდ მატჩების დღეებში ჩადის.

უფლებადამცველებს აღელვებთ სტადიონების მიმდებარე ტერიტორიებზე მიგრაციული რეიდების შესაძლებლობა. აქტივისტი ლიზა უოკერი აცხადებს, რომ მსგავსი ქმედებები სპორტული ზეიმის ატმოსფეროს აზიანებს. „არ მესმის, რატომ უნდა ვუკრძალავდეთ ადამიანებს ქვეყანაში შემოსვლას მსოფლიო ჩემპიონატის დროს“, — ამბობს ის.

მიუხედავად ამგვარი სირთულეებისა, ქალაქში ფეხბურთისადმი ინტერესი არ ნელდება. ვენის ბიჩზე გულშემატკივრები ღამითაც კი იკრიბებიან ბარებში, რათა სხვადასხვა ქვეყნის მატჩებს ადევნონ თვალი. ინგლისელი გულშემატკივარი იან ვილკინსონი აღნიშნავს, რომ მიუხედავად სავიზო სკანდალებისა, ლოს-ანჯელესში ნამდვილი საფეხბურთო ზეიმია.

„აქაურობა ფეხბურთით ცხოვრობს, ატმოსფერო საოცარია“, — ამბობს ვილკინსონი. საბოლოო ჯამში, მსოფლიო ჩემპიონატი აშშ-ში რჩება დაპირისპირების ადგილად, სადაც სპორტული აზარტი პოლიტიკურ რეალობასთან მუდმივ კონფლიქტშია.