ჩინეთის პრეზიდენტი სი ძინპინი ფხენიანში ჩავიდა. ეს მისი პირველი საზღვარგარეთული ვიზიტია მიმდინარე წელს, რაც მიანიშნებს ჩრდილოეთ კორეასთან სტრატეგიული კავშირების გაძლიერების აუცილებლობაზე. პეკინი ცდილობს, აზია-წყნარი ოკეანის რეგიონში აშშ-ის სამხედრო გაფართოების საპირწონედ საკუთარი პოზიციები გაამყაროს.

ჩინეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს სპიკერის, მაო ნინგის განცხადებით, მხარეები ვიზიტს ორმხრივი ურთიერთობების „დროის შესაბამისად“ განვითარებისთვის გამოიყენებენ. სი ძინპინის ჩასვლა ფხენიანში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია იმ ფონზე, როდესაც ჩრდილოეთ კორეა რუსეთთან სამხედრო თანამშრომლობას აქტიურად აღრმავებს.

ისტორიული კავშირები და „უსაფრთხოების გარანტორი“

ჩინეთისა და ჩრდილოეთ კორეის ურთიერთობები 70 წელზე მეტს ითვლის. 1961 წელს გაფორმებული „მეგობრობის, თანამშრომლობისა და ურთიერთდახმარების ხელშეკრულება“ პეკინს ავალდებულებს, სამხედრო ჩარევა განახორციელოს, თუ ფხენიანზე თავდასხმა მოხდება.

მიუხედავად მჭიდრო კავშირებისა, პეკინი წლების განმავლობაში აკრიტიკებდა ჩრდილოეთ კორეის ბირთვულ ამბიციებს. 2006 წლიდან მოყოლებული, ჩინეთმა რამდენჯერმე დაუჭირა მხარი გაეროს სანქციებს ფხენიანის წინააღმდეგ, რაც ორმხრივ ურთიერთობებში დაძაბულობას იწვევდა.

რატომ სჭირდება პეკინს ფხენიანი?

ანალიტიკოსების აზრით, ჩრდილოეთ კორეა ჩინეთისთვის „სტრატეგიული ბუფერია“. პეკინის მთავარი ინტერესია, თავიდან აიცილოს კიმ ჩენ ინის რეჟიმის კოლაფსი და რეგიონში არასასურველი ომის დაწყება, რაც ჩინეთის უსაფრთხოებას დააზიანებდა.

ამასთან, ჩრდილოეთ კორეა წარმოადგენს ბარიერს აშშ-ის სამხედრო ძალების წინააღმდეგ, რომლებიც სამხრეთ კორეაშია დისლოცირებული. პეკინს არ სურს, რომ კორეის ნახევარკუნძულზე არსებული ქაოსის შედეგად მილიონობით ლტოლვილი ჩინეთის საზღვრებთან აღმოჩნდეს ან ვაშინგტონმა რეგიონში გავლენა გაზარდოს.

ეკონომიკური დამოკიდებულება

ჩრდილოეთ კორეა მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე იზოლირებული და ღარიბი ქვეყანაა. ვაშინგტონში დაფუძნებული „ჩრდილოეთ კორეის ეროვნული კომიტეტის“ მონაცემებით, ფხენიანის საგარეო ვაჭრობის 95% ჩინეთზე მოდის. პეკინი ქვეყნის მთავარი ეკონომიკური საყრდენია, რომელიც მას საკვებით, საწვავითა და სამრეწველო საქონლით ამარაგებს.

ექსპერტების შეფასებით, რუსეთთან დაახლოების მიუხედავად, მოსკოვი ვერ შეცვლის ჩინეთის როლს. მაშინ, როდესაც რუსეთს შეუძლია სამხედრო ტექნოლოგიებისა და დიპლომატიური მხარდაჭერის შეთავაზება, პეკინი უზრუნველყოფს ეკონომიკურ სტაბილურობას, გეოგრაფიულ წვდომას და პოლიტიკურ მფარველობას გაეროს უშიშროების საბჭოში.