სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში ბიზნესის კეთების ტენდენციები იცვლება. ბოლო თვეების განმავლობაში, არაერთი საერთაშორისო კომპანია ოპერაციების სინგაპურიდან მალაიზიაში გადატანის პროცესს იწყებს. ეს ნაბიჯი გლობალური მიგრაციის ფართო ტენდენციის ნაწილია, სადაც ფირმები უფრო დაბალი საოპერაციო ხარჯების, საგადასახადო შეღავათებისა და მასშტაბური ბაზრების ძიებაში არიან.

ცნობილი ბრენდების სტრატეგიული ცვლილებები

ცვლილებები უკვე შეეხო ისეთ გიგანტებს, როგორიცაა H&M და Heineken. მაისში, ტანსაცმლის მწარმოებელმა H&M-მა ოფიციალურად დაადასტურა, რომ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის სათავო ოფისს სინგაპურიდან კუალა-ლუმპურში გადაიტანს, რამაც 78 პოზიციის ცვლილება გამოიწვია.

თავის მხრივ, ლუდის მწარმოებელმა Heineken-მა მარტში განაცხადა, რომ სინგაპურის საწარმოო ხაზების მნიშვნელოვან ნაწილს მალაიზიასა და ვიეტნამში განთავსებულ რეგიონულ ქარხნებში გადაიტანს. მიუხედავად ამისა, კომპანია ხაზს უსვამს, რომ სინგაპური კვლავ შეინარჩუნებს თავის ფუნქციას რეგიონული კომერციული ოპერაციების, ლოგისტიკისა და ინოვაციების კუთხით.

რატომ ხდება მიგრაცია?

სინგაპურის მენეჯმენტის უნივერსიტეტის სოციოლოგიის პროფესორის, ალუინ ლიმის განმარტებით, ეს პროცესი 2026 წლის დასაწყისიდან მკაფიოდ გააქტიურდა. მისი თქმით, კომპანიები აქტიურად იყენებენ „ხარჯების არბიტრაჟს“ — ეძებენ უფრო იაფ ქირას, დაბალ ხელფასებს და საოპერაციო ხარჯების შემცირების შესაძლებლობებს.

„ეს არის პასუხი კრიზისულ მოვლენებზე, როგორიცაა პანდემია და გეოპოლიტიკური დაძაბულობა. კორპორაციები საწარმოო ჯაჭვებს ყოფენ უსაფრთხოების, სიჩქარისა და ხარჯების ეფექტიანობის მიზნით,“ — აცხადებს ლიმი.

მსგავსი გადაწყვეტილება მიიღო პურის მწარმოებელმა Gardenia-მაც, რომელმაც სინგაპურში 141 სამუშაო ადგილი შეამცირა და წარმოება მალაიზიაში სრულად გადაიტანა. ანალოგიური ნაბიჯი გადადგა სასმელების მწარმოებელმა Yeo’s-მაც.

მომავალი პერსპექტივები: JS-SEZ ზონა

სინგაპურსა და მალაიზიას შორის არსებული ეკონომიკური თანამშრომლობა ახალ ფაზაში შედის. იგეგმება „ჯოჰორ-სინგაპურის სპეციალური ეკონომიკური ზონის“ (JS-SEZ) შექმნა, რომელიც 3,500 კვადრატულ კილომეტრს მოიცავს. ეს ზონა ბიზნესს საშუალებას მისცემს, უფრო მოქნილად გაანაწილოს რესურსები ორ ქვეყანას შორის.

ექსპერტების აზრით, ეს არ ნიშნავს, რომ კომპანიები სინგაპურს ტოვებენ. პირიქით, ადგილი აქვს „რეგიონულ დივერსიფიკაციას“. სინგაპური რჩება მაღალი ღირებულების მქონე ფუნქციების — კვლევა-განვითარების, სტრატეგიული გადაწყვეტილებებისა და მაღალკვალიფიციური კადრების ცენტრად, ხოლო მალაიზია იზიდავს მასშტაბურ წარმოებას.