აშშ-ის უზენაესმა სასამართლომ ერთხმად, 9-0 გადაწყვეტილებით, მნიშვნელოვანი პრეცედენტი შექმნა იარაღის ფლობის უფლებებთან დაკავშირებით. მოსამართლეებმა შეზღუდეს 1968 წლის ფედერალური კანონის მოქმედება, რომელიც ნებისმიერ პირს, ვინც „აკრძალულ ნივთიერებებს“ მოიხმარს, ცეცხლსასროლი იარაღის ქონას უკრძალავს.

საქმის დეტალები

სასამართლომ ძალაში დატოვა ქვედა ინსტანციის გადაწყვეტილება, რომლითაც ალი ჰემანის წინააღმდეგ აღძრული სისხლის სამართლის საქმე შეწყდა. ჰემანი, ტეხასის მკვიდრი, სამართალდამცავებს თავად გამოუტყდა მარიხუანას რეგულარულ მოხმარებაში. მის სახლში ჩხრეკისას პოლიციამ 9 მმ-იანი პისტოლეტი და მცირე რაოდენობით ნარკოტიკი აღმოაჩინა.

მოსამართლე ნილ გორსაჩის განცხადებით, მთავრობამ ვერ დაამტკიცა, რომ ჰემანის წინააღმდეგ მიმართული ბრალდება კონსტიტუციის მეორე შესწორებასთან თანხვედრაშია. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მე-19 საუკუნის კანონები, რომლებიც „ქრონიკულ მთვრალებს“ იარაღს ართმევდნენ, არ შეიძლება პირდაპირ განზოგადდეს თანამედროვე ნარკოტიკების მომხმარებლებზე.

კონტექსტი და გავლენა

აღნიშნული შეზღუდვა საფუძვლად დაედო ჰანტერ ბაიდენის საქმესაც, რომელსაც 2024 წელს იარაღის უკანონო ფლობისთვის მსჯავრი დასდეს. მაშინდელმა პრეზიდენტმა ჯო ბაიდენმა შვილს მოგვიანებით შეიწყალა.

იუსტიციის დეპარტამენტი ამტკიცებდა, რომ იარაღისა და ნარკოტიკების კომბინაცია საფრთხის შემცველია, თუმცა უზენაესმა სასამართლომ უპირატესობა კონსტიტუციურ უფლებებს მიანიჭა. ეს გადაწყვეტილება კიდევ ერთი ნაბიჯია სასამართლოს მხრიდან მეორე შესწორების უფრო ფართო ინტერპრეტაციისკენ, რაც ბოლო წლებში არაერთხელ გამოიკვეთა.

  • სასამართლომ უარყო მთავრობის არგუმენტი „ქრონიკული მთვრალების“ შესახებ კანონების ანალოგიაზე.
  • გადაწყვეტილება ეხება მარიხუანას მომხმარებელთა უფლებებს იარაღის ტარებაზე.
  • საქმემ ხაზი გაუსვა აშშ-ში არსებულ ღრმა პოლარიზაციას იარაღის კონტროლის პოლიტიკის ირგვლივ.

მიუხედავად იმისა, რომ მარიხუანას სტატუსი ფედერალურ დონეზე იცვლება და მისი კლასიფიკაცია უფრო ლიბერალური ხდება, ეს გადაწყვეტილება პირდაპირ უსვამს ხაზს იმას, რომ იარაღის ფლობის უფლების შეზღუდვა მხოლოდ ნარკოტიკების მოხმარების ფაქტით, კონსტიტუციური სტანდარტების მიღმაა.