გასული კვირა საქართველოში ორი მნიშვნელოვანი მოვლენით დასრულდა, რომლებიც, ერთი შეხედვით, განსხვავებულ სფეროებს მიეკუთვნება: გორში პოლიციელების მხრიდან მოქალაქეზე განხორციელებული ფიზიკური ანგარიშსწორება და სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურის (სუს) მიერ დაანონსებული მორიგი „ჯაშუშური“ საქმეები.

თუმცა, ეს ორი ფაქტი ერთიან სურათს ქმნის. ხელისუფლება, რომელსაც საზოგადოებრივი ნდობა მკვეთრად აქვს შემცირებული, მართვის მთავარ ინსტრუმენტად შიშს იყენებს. ეს შიში ვლინდება როგორც ქუჩაში, პოლიციის ფორმიანი პირების მხრიდან, ისე პოლიტიკურ სივრცეში - „ჯაშუშებისა“ და „მტრების“ ხატის შექმნით.

პოლიციის ძალადობა როგორც სისტემური რეციდივი

გორში მომხდარი ინციდენტი იმ სისტემური პრობლემის გაგრძელებაა, სადაც ოპონენტების, აქტივისტების თუ განსხვავებული აზრის მქონე მოქალაქეების წინააღმდეგ ძალის გამოყენება არა დანაშაულად, არამედ „სამსახურებრივ მოვალეობად“ აღიქმება. როდესაც ხელისუფლება ძალადობაზე თვალს ხუჭავს, ეს ქმედება მალევე გადაედინება ყოველდღიურობაში და რიგით მოქალაქესაც ეხება.

დემოკრატიულ სახელმწიფოში პოლიცია უსაფრთხოების გარანტი უნდა იყოს. სამწუხაროდ, საქართველოში ის სულ უფრო მეტად ემსგავსება ძველი მილიციის მოდელს, სადაც კრიმინალური სუბკულტურისთვის დამახასიათებელი ჯგუფური ძალადობა და „ჯოგური“ სოლიდარობა იჩენს თავს. ასეთ გარემოში პოლიციელის ფორმა მოქალაქისთვის დაცვის ნაცვლად, საფრთხის სიმბოლოდ იქცევა.

სუს-ის „ჯაშუშური თამაშები“

კვირის მეორე მნიშვნელოვანი მოვლენა სუს-ის კონტრდაზვერვითი „ჰიპერაქტიურობა“ იყო. ხელისუფლებამ ჯაშუშობაში დაადანაშაულა გულბაათ რცხილაძე, რომელიც წლებია ღიად გამოხატავს პრორუსულ სიმპათიებს. გაუგებარია, რატომ მოხდა მისი დაკავება ახლა, მით უმეტეს იმ ფონზე, როდესაც „ქართული ოცნების“ მმართველობის პერიოდში მსგავსი ნარატივების მქონე პირებს განსაკუთრებული გასაქანი ჰქონდათ.

არსებობს რამდენიმე ვერსია: შესაძლოა, ეს არის ივანიშვილის მცდელობა, დასავლეთს აჩვენოს, რომ პოლიტიკის კორექტირებას ახდენს. მეორე ვერსიით, ეს შეიძლება იყოს მოსკოვთან არსებული გავლენების გადანაწილების ან დაძაბულობის გამოძახილი. ყველაზე საშიში სცენარი კი ისაა, რომ სუს-ი ამით ამზადებს ნიადაგს, რათა მომავალში ანალოგიური ბრალდებებით ნებისმიერი დემოკრატიული, სამოქალაქო წინააღმდეგობის ფიგურა დააკავოს.

დასკვნის სახით შეიძლება ითქვას, რომ რეჟიმი, რომელიც საზოგადოებას ვერ სთავაზობს განვითარებას და კეთილდღეობას, იძულებულია მუდმივად შექმნას „ალყის განცდა“. ასეთ სახელმწიფოში კანონი კარგავს თავის მთავარ ფუნქციას — დაიცვას მოქალაქე, მათ შორის, თავად ხელისუფლებისგანაც.