საქართველო დღეს სტაგნაციის ეპოქაშია. ხშირად გვგონია, რომ მთავარი პრობლემა გადაწყვეტილებების დეფიციტია, თუმცა რეალობა უფრო მძიმეა: ქვეყანაში ლოდინის კულტურა ჩამოყალიბდა, სადაც ყველა ყველასგან რაღაცას ელოდება.

მოლოდინის მახე

მოქალაქეები სახელმწიფოს ზრუნვას ელიან, სახელმწიფო — საზოგადოების დაღლას. ოპოზიცია ხელსაყრელ პოლიტიკურ მომენტს ელოდება, დასავლეთი კი — საქართველოს დემოკრატიულ გზაზე დაბრუნებას. ამ მოლოდინში ქვეყანა რესურსებს ფლანგავს, მაშინ როცა რეგიონში სხვა სახელმწიფოები უკვე პოლიტიკურ შედეგებს აფიქსირებენ.

გასულ კვირას დიუშენის სინდრომის მქონე ბავშვების მშობლების პროტესტმა ნათლად აჩვენა, რომ საზოგადოება სოლიდარობის უნარს ინარჩუნებს. სახელმწიფოს გულგრილობის ფონზე, მოქალაქეებმა და ემიგრანტებმა საკუთარი ძალებით შექმნეს მხარდაჭერის მექანიზმი. ეს არ იყო მხოლოდ ქველმოქმედება, ეს იყო პასუხი სისტემურ უგულებელყოფაზე.

პოლიტიკური მძევლები

კვირა დაძაბული იყო პოლიტიკური მოვლენებითაც. პოლიციის მიერ ჩადენილი ძალადობის საქმე ვიდეომტკიცებულებამ ამხილა, ხოლო ამერიკასთან ურთიერთობა კიდევ უფრო დამძიმდა. ვაშინგტონიდან მომავალ უნდობლობას ხელისუფლება უპასუხოდ ტოვებს, იმედით, რომ ყველაფერი თავისით დალაგდება.

განსაკუთრებით სიმპტომატურია 11 ივნისის მოვლენები. იმ დღეს, როცა ბრიუსელში საქართველოს უვიზო მიმოსვლის საკითხი უნდა განხილულიყო, ოპოზიციონერი ლიდერების სასამართლო პროცესი ჩაინიშნა. ეს ქმედება, სავარაუდოდ, ევროკავშირზე ზეწოლის ან პროცესის ხელოვნურად დამძიმების მცდელობაა, რაც მოქალაქის უფლებებს პოლიტიკური თამაშების მძევლად აქცევს.

რეგიონული კონტრასტი

სამხრეთ კავკასიაში პროცესები განსხვავებულად მიმდინარეობს. სომხეთი ცდილობს რუსული ჩრდილისგან თავის დაღწევას, აზერბაიჯანი კი საკუთარ ინტერესებზე ორიენტირებულ დამოუკიდებელ პოლიტიკას ატარებს. უკრაინაც, ზელენსკის ღია წერილის მიხედვით, ეროვნულ ინტერესებს აყენებს წინ.

საქართველო კი იქცა ქვეყნად, სადაც სახელმწიფო სტრატეგიის ადგილი კლანურმა ინტერესებმა და ერთი ადამიანის ახირებებმა დაიკავა. სტაგნაცია მაშინ ხდება შეუქცევადი, როცა ქვეყანა კარგავს უნარს, თავად მიიღოს გადაწყვეტილება. თუ ეს ლოდინის რეჟიმი არ დასრულდა, სტაგნაცია თავად სახელმწიფოს ფორმად იქცევა.