საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარე შალვა პაპუაშვილი აცხადებს, რომ ქვეყნებს შორის ჯანსაღი პარტნიორობა არა ერთი მხარის მიერ მეორის ინტერესების მსახურებას, არამედ ეროვნული ინტერესების თანხვედრის ძიებას ეფუძნება. მისი თქმით, სწორედ ეს არის სუვერენიტეტის არსი.

პაპუაშვილმა ხაზგასმით აღნიშნა, რომ კატეგორიულად მიუღებელია, როდესაც შიდა პოლიტიკური ჯგუფები უცხოური ინტერესების ინსტრუმენტებად იქცევიან. მან გააკრიტიკა ოპოზიციური ძალები და განაცხადა, რომ მათი ქმედებები ხშირად ეწინააღმდეგება საქართველოს სახელმწიფო ინტერესებს.

ეროვნული ინტერესები და საგარეო ვექტორი

პარლამენტის თავმჯდომარის შეფასებით, დაუშვებელია ნებისმიერი, თუნდაც მეგობარი სახელმწიფოს ინტერესების სახელით, საქართველოს ეროვნული ინტერესების დაზიანება. მან კონკრეტული ოპოზიციონერების, მათ შორის გიგი წერეთლის, გიგა ბოკერიასა და ზურაბ ჯაფარიძის განცხადებები გაიხსენა და აღნიშნა, რომ ისინი საზოგადოების დარწმუნებას ცდილობენ, თითქოს საქართველოს მიზანი სხვა ქვეყნის პრიორიტეტების მომსახურება უნდა იყოს.

საქართველო დამოუკიდებელი და სუვერენული სახელმწიფოა. მხოლოდ ქართველ ხალხს აქვს უფლება, განსაზღვროს ქვეყნის მომავალი დემოკრატიული პროცესების გზით, - აცხადებს პაპუაშვილი.

მისი თქმით, პოლიტიკური სპექტრიდან ისმის ნარატივები, რომლებიც მიმართულია საქართველოს საერთაშორისო იმიჯის შელახვისკენ. პაპუაშვილმა აღნიშნა, რომ ეს ძალები ცდილობენ, ქვეყანა რუსეთისა და ირანის პარტნიორად წარმოაჩინონ, რაც, მისი თქმით, რეალობას აცდენილია.

სტრატეგიული პარტნიორობა და მითები

პარლამენტის თავმჯდომარემ ხაზი გაუსვა საქართველოსა და ჩინეთს შორის მიმდინარე სტრატეგიულ პარტნიორობას. მისი განმარტებით, ნებისმიერი პარტნიორობა მხოლოდ ერთი კრიტერიუმით უნდა შეფასდეს: ემსახურება თუ არა ის საქართველოს ეროვნულ ინტერესებს.

  • რუსეთს ოკუპირებული აქვს საქართველოს ტერიტორიის 20%, ხოლო დიპლომატიური ურთიერთობები გაწყვეტილია.
  • ირანთან დაკავშირებით, პაპუაშვილის თქმით, თანამშრომლობა არ არის ისეთი მასშტაბური, როგორც სხვა რეგიონულ სახელმწიფოებთან.
  • ოპოზიციის მიზანი, მისივე თქმით, ჩინეთთან სტრატეგიული პარტნიორობის დისკრედიტაციაა.

დასასრულს, შალვა პაპუაშვილმა მოუწოდა საზოგადოებას, კრიტიკულად შეაფასონ ის ინფორმაცია, რომელიც ქვეყნის სუვერენიტეტის წინააღმდეგაა მიმართული. მან კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი, რომ ქვეყნის განვითარების გზას, მთავრობის არჩევას და სტრატეგიულ გადაწყვეტილებებს დემოკრატიული პროცესები განსაზღვრავს და არა გარე წნეხი.